Tearnote Toshi - oh

"........... ตื่นขึ้นซะทีนะ ฟอซคุง ........... ตื่นขึ้นจากฝันที่เป็นอยู่ ............" ????

"ย้ากกกก !!!"

เปรี้ยง ครืน ...............

ผมกับท่านพ่อ กำลังปะทะกันโดยที่ ไม่รู้จุดมุ่งหมายว่า ...... สู้ไปเพื่ออะไร แต่ตอนนี้ผมต้องหยุดยั้งท่านพ่อ ...... ไม่ใช่สิ ปิศาจจัสติค .......


"(อึ่ก .... เจ้าบ้านี่ เก่งขึ้นเพราะพลังนั่นหน่ะรึ ..... ไม่จริงหรอก ข้าซ่อนมันไว้ตั้งนานแล้วนี่ ? อุตส่าเอาพลังจอมเวทย์กาลเวลากดทับไว้ แต่มันก็ยังทะลักออกมาอีก พลังของ ...... ชาวการูดาร่า(Garudra))"

ผ่านไป12 ช.ม. การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป โดยไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดตอนไหน ..... แต่ว่าการที่ผมทนได้ขนาดนี้ก็เพราะพลังของ ท่านซามุเอล ..... แม้ว่าจะมีพลังของท่านซามุเอลมาเป็นดาบให้ผม แต่ก็ยังคงล้มปิศาจตนนี้ไม่ได้อยู่ดี .......

"ท่านฟอซ ...... ข้าไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้ ...... โปรดให้อภัยข้าด้วย ......"

"ท่านซามุเอล อย่าโทษตัวเองสิครับ ..... แค่ท่านมาเป็นพลังให้ข้า ข้าก็ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรแล้ว"

ท่านซามุเอลได้ใช้พลังพิเศษที่เรียกว่า "สิงสถิตย์" เป็นวิชาพิเศษซึ่งท่านซามุเอลได้รับสืบทอดมาจากสายเล ือด เพื่อเพิ่มพลังให้กับสิ่งนั้นๆ โดยที่สิ่งนั้นไม่มีวิญญาณอยู่แล้ว จึงจะสามารถเข้าไปสิงสถิตย์เพื่อเพิ่มพลังของสิ่งนั้ นได้ ดีนะที่ดาบของผมเป็นดาบธรรมดา ท่านซามุเอลจึงสามารถเพิ่มพลังให้กับดาบได้ .....

"(ท่านซามุเอล มีวิธีไหนที่จะสามารถล้มท่านจูเลี่ยนได้บ้างมั้ย ? รูสึกว่าพลังท่านจะลดลงเรื่อยๆแล้วนะ เดี๋ยวจะเป็นผลเสียต่อวิญญาณท่าน)"

"การที่จะล้มเจ้านั่นได้ ..... มีทางเดียวเท่านั้น ....."

-----------------------------------------------------------------------------------------

"เอาหล่ะเจ้าหนู จะทำอย่างไรดีหล่ะ ในเมื่อเจ้ากับข้า ก็มีพลังทัดเทียมกัน ? แต่ข้าเป็นอมตะ พลังของข้ายังไงๆ ก็ไม่มีวันหมดอยู่แล้ว เพราะห้องนี้ เป็นศูนย์รวมของ ..... วิญญาณไงหล่ะ .... วิญญาณที่จงรักภักดีต่อข้า ..... สามารถทำเพื่อข้าได้ทุกอย่าง ฮ่าๆๆๆๆๆ"

พลังของปิศาจจัสติคเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุดหย่อน โดยที่ฝ่ายของผม พลังของท่านซามุเอลเริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ เพราะว่าการต่อสู้ยืดเยื้อเกินไป .....

"เอ้า ? ทำยังไงดีหล่ะเจ้าหนู ? ฮึ ? หึๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ คิดไม่ตกเลยเหรอ ? โอ้ ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสารจริงๆ ..... เปลี่ยนใจยังทันนะ กลับมาหาข้าเพื่อให้ข้าได้ยืมพลังนั่นครองโลกใบนี้ยั งไงหล่ะ พลังที่ข้าไม่มี พลังที่ข้าอิจฉาเจ้าบ้านั่น เจ้าผู้ชายปีกสีขาว ซึ่งมีฉายาว่า ผู้ซึ่งไรขอบเขต ฮอล์ค พ่อของเจ้ายังไงหล่ะ !!"

เอ๋ ? พ่อของข้า ? ท่านฮอล์คเป็น .... พ่อของข้าเหรอ ? .....

"เอาหล่ะ ... ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว แม้ข้าจะไม่ได้พลังนั่น แต่ข้าก็จะยึดครองโลกด้วยวิธีอื่นก็ได้ เพื่อให้โลกได้ย้อนกลับไปสู่จุดเดิม .... จุดที่โลกสงบสุข .... จุดที่ทุกสิ่งทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิมไงหล่ะ !!"

นานาโอะ > "เป็นไปไม่ได้หรอก ท่านจูเลี่ยน ..... ท่านจะใช้พลังของท่านบิดเบือนทุกสิ่งทุกอย่างเป็นครั ้งที่ 2 อีกไม่ได้เป็นอันขาด !!"

"เจ้าอย่ามายุ่ง !! นักเวทย์อย่างเจ้าจะมาเข้าใจอะไรกับเผ่าพันธุ์ที่ไม่ รู้จักคำว่าตายอย่างพวกข้า ? 100 ปีก่อน .... เหล่านักเวทย์กาลเวลาเป็นผู้กอบกู้โลก โดยการใช้ตัวเองเข้าแลก เพื่อไม่ให้โลกถึงกาลดับสูญ ..... แต่ก็พยายามได้แค่ 1/8 ของโลกเท่านั้นเอง ...."

"ท่านจะใช้เหตุผลของท่านคนเดียว เพื่อเปลี่ยนแปลงโลกอย่างนั้นรึ ? จะฝืนชะตาของพระเจ้าอีกรึ ?"

"เจ้าจะไปเข้าใจอะไร !!!! กะอีแค่วิญญาณเกิดใหม่อีกทีในร่างของนักเวทย์ตัวน้อย เจ้ารู้มั้ย ? ว่าเหล้านักเวทย์กาลเวลาใช้ตัวเองเข้าแลก ด้วยสัญญาที่ให้ต่อพระเจ้า โดยที่ให้เผ่าพันธุ์นักเวทย์กาลเวลาทุกคนที่เกิดมาต้ องมี ร่างอัปลักษณ์ เมื่อถึงเวลาอันควร !!! แต่ข้าซึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร ก็ต้องเกิดมาในวงศ์ตระกูลของนักเวทย์กาลเวลา .... เมื่อถึงเวลา ก็ต้องกลายป็นปิศาจอย่างที่เจ้าเห็น !!! แล้วก็โดนตามฆ่าเพื่อไม่ให้เป็นปัญหาของนครจัสติค ..... แต่ข้าอุตส่ามีทางออก จึขอร้องท่านผู้สูงสุดแห่งจัสติค โดยให้ข้าทดลองการย้ายวิญญาณเข้าไปในร่างใหม่ ข้าอุตส่าศึกษามา 30 กว่าปี !! แล้วก็สำเร็จ ..... ฮ่าๆๆๆๆ ....แต่ !! แต่เจ้ากลับหักหลังข้า .... นานาโอะ !! เจ้าเด็กนั่นเป็นของข้า เจ้าจะทำตามใจเจ้าไม่ได้ !! ..... แต่ก็เอาเถอะ .... ฆ่าให้ตายหมด หาร่างใหม่ก็ยังไม่สาย ย้อนเวลากลับไปซัก .... 10 ปีก็ยังทัน ....ฮึ .... หึๆ ฮ่าๆๆๆ"

..... ผมอึ้งไปซักครู่เมื่อได้รู้ว่าที่แท้จริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นอย่างนี้เอง .....

"พระเจ้าไม่ยุติธรรมเลยยยย !!!!!! ไปตายให้หมดซะ !!!!! เดอะ เกรท โฮล(The Great Hole) !!!"

"ระวัง !! ท่านฟอซ ช่องว่างกาลเวลา เผลอเข้าไปอาจมีสิทธิ์โดนขังชั่วชีวิตเป็นแน่"

นานาโอะ > "สลายเวทย์มนต์ !! รีเฟลค(Reflect) !!"

นานาโอะกางกำแพงเวทย์เพื่อป้องกัน ช่องว่างแห่งกาลเวลานั่น ..... แต่ว่าพลังเวทย์มหาศาลที่ปิศาจนั่นปล่อยออกมา ไม่สามารถต้านทานได้นานซักเท่าไหร่ ..... ผมต้องรีบแล้ว

"เร็วเข้า ...... ฟอซจัง ......"

"เอาหล่ะนะท่านซามุเอล ความเร็วสูงสุด !!"

ฟ้าววววววววว ~~~~~

ผมมุ่งตรงไปที่ปิศาจตนนั้น

"หึๆๆๆ เข้ามาไอ้หนู"

ตูม !!!!!

ผมกับปิศาจจัสติคปะทะกันอย่างรุนแรง แต่ว่าความเร็วของผมก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้เลย ..... คงจะต้องรอจังหวะนั้น .....


แต่ .... ผมจะทำยังไงให้ปิศาจจัสติคใช้พลังนั่นออกมาหล่ะเนี่ย ?

เปรี้ยง !!

"อ๊าาาาา .........."

"นานาโอะ !!" นานาโอะถูกพลังนั่น ซัดจนหมดสติ เวทย์คุ้มกัน สลายเวทย์มนต์ไม่ได้ผลรึเนี่ย .....

"โอ๊ะ ... โอ ... ละสายตาจากข้ารึ มั่นใจแล้วหล่ะสินั่น ...."

เปรี้ยง !!!!!!!!!!!!!

"อ๊ากก !!!" ผมโดนซัดไปไกลพอสมควร ...... แต่ว่าทำไม พลังเจ้านั่นยังคงเหลือเยอะขนาดนี้เนี่ย .... "(ทั้งปล่อยเวทย์มนต์ .... รับมือกับความเร็วของเรา แล้วทำไมยังมีพลังเหลือซัดเราจนเข่าอ่อนหล่ะเนี่ย ....พลังมันไม่หมดซักที แล้วหยั่งงี้เมื่อไหร่มันจะใช้พลังนั่นหล่ะ ....)"

....... ? ปิศาจจัสติคกำลังทำอะไรนั่น ?

"ไปตายได้แล้วเจ้าหนู ร่างกายข้าเกินขีดจำกัดแล้ว .... จะได้หาร่างกายใหม่เร็วๆ เฮ่อ เบื่อจริงๆ"

อ่าว ..... = =a เพิ่งบ่นไปเมื่อกี๊ ทันใจจริงๆ

"ฮาาาาาาาาาาาาาาา ........ พลังสุดท้ายของข้า !! เดธ ..... โฮล(Death Hole) !!!!"

ครืน .............................

ลูกพลังค่อยๆเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

"ได้โอกาสแล้ว !! ท่านฟอซ"

"อื้ม !! ......... เอาหล่ะ พลังเวทย์มนต์ของเหล่าผู้กล้าแห่งกาลเวลาที่ให้ข้ายื มพลังนี้มา ข้าขอคืนท่านหมดนะบัดนี้ !! จงย้อนกลับไปด้วยพลังของท่านเองเถอะ !! ท่านจูเลี่ยน !! เบรก เดอะ ไทม์(Break De Time) !!"

ผมใช้พลังทั้งหมดซัดพลังของปิศาจตนนั้นหยุดอยู่ตรงหน ้า ...... แล้วก็ได้ผลอีกด้วยแฮะ = =a

"ย้าก !!!! เพลงดาบพิเศษ !!!! ซามุเอล่า โซล(Samuel Soul) !!!"

ผมใช้พลังที่ท่านซามุเอลให้ยืมมา ซัดลูกระเบิดยักษ์นั่นกลับไปทั้งๆที่มันหยุดอยู่กับท ี่

"ลาก่อนนะ ท่านฟอซ ...... ฝากลาท่านนานาโอะด้วยนะ ....."

........ ครืน ........

"อ.... อะไรเนี่ย เจ้าเด็กบ้า ทำอะไรของแก !! อะ. .... ไม่ ... ไม่นะ .... ข้ายังต้องมีชีวิตอยูเพื่อฟื้นฟูโลกนะ !!"

ลูกระเบิดยักษ์ ลอยกลับไป ..... ดูดเอาปิศาจจัสติคเข้าไป ...... แต่ว่า ต้องแลกกับชีวิตของท่านซามุเอล ....

"กลับไปเกิดใหม่กับข้าเถอะนะ ท่านจูเลี่ยน ......"

"หึๆๆๆ ขอบคุณมากนะท่านซามุเอลที่ปลดปล่อยข้าจากร่างกายที่แ สนน่าเบื่อ"

ผมเดินออกมาจากห้องโถงที่จะเรียกว่า "สุสาน" ก็ย่อมได้ .... พร้อมกับนานาโอะซึ่งหมดสติไป

"...... ...... ? เอ๋ ? ที่ไหนเนี่ย = =?"

"........ ที่ไหนก็ช่างมันเถอะ รีบออกไปจากที่นี่ดีกว่านะ บรรยากาศแถวนี้ไม่โรแมนติคหรอก ..... ^ ^"

">///< ฟอซจัง บ้าๆๆๆๆๆๆ" >> พลั่กๆๆๆๆๆๆ

"โอ๊ยๆๆๆ = =" เจ็บนะครับเนี่ย"

"เอ๋ ? แล้ว ซามุจังหล่ะ ?"

ท่านซามุเอล .... ไปรอที่โลกหน้าแล้วครับ .... แต่ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ......
-----------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากสงครามในอดีตที่ ดีไลท์ ทุกๆคนที่เป็นลีฟเบลดก็ได้หายสาบสูญไป ...... ผมจึงออกตามหา โดยที่ทีรูเซีย ที่ยังติดตามมาถึงจัสติคในปัจจุบัน ตอนนี้ทุกๆอย่างยังไม่แน่นอน ..... สิ่งที่ได้ยินมาจากท่านจูเลี่ยนอาจจะเป็นจริงขึ้นมาเ มื่อไหร่ก็ได้ .....

หลังจากนั้น นานาโอะก็ได้ขึ้นรับตำแหน่งท่านผู้สูงสุดของนครจัสติ ค และ แกรนด์เซจไปในตัว โดยที่ตอนแรก นานาโอะจะให้อำนาจผู้สูงสุดให้ผม แต่ ผมขอออกไปตามหาทุกๆคนก่อน เธอเลย .... อิอิ ^ ^

"โอ๊ยยยยยยยยย ="=... นี่หน่ะเหรอ หน้าที่เจ้าเมืองเนี่ย ยุ่งยากจริงๆ แง .... กลับไปเดินเล่นกะฟอซจังยังหนุกกว่าอีก T^T"

ฮ่ะๆๆๆ สู้เค้าน๊า นานาโอะจัง ^^

ตอนนี้ผมกลับมาที่ตั้งของดีไลท์ในปัจจุบัน ...... ซึ่งไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจาก ......ผู้ชายที่มีนามว่า ออลเอเลเมนท์ ไซโค(Psycho)

"นี่พวกเจ้าจะมาตามฆ่าข้ารึไง - -" พอเหอะ ข้าหมดไฟแล้ว"

รูเซีย > "ป่าวหรอกท่านข้าแค่มาตามท่านไปช่วยงานนานาโอะจังหน่ อยนะ แต่ถ้า รอบนี้ทรยศอีกหล่ะก็ ข้าเชือดท่านด้วยดาบสายฟ้าแน่ๆเลย หึๆๆ"

"เออๆ .... - -" (มันบังคับนี่หว่าแบบนี้)

ฟอซ > "ว่าแต่ว่า ท่านมาอยู่ที่นี่ได้นานเท่าไหร่แล้วหล่ะ ?"

"หลังจากสงครามนั่น .... ข้าก็อยู่มาจนบัดนี้หล่ะเพราะว่า ข้าถูกเจ้าบ้าสายฟ้า ดูดกลืนพลังไปหมด .... ข้าก็โง่ที่ไปปล่อยสายฟ้าให้มันดูด ... - " -....."

แต่ ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรอีกเลย .... นอกจาก .....คำพูดในฝันของผมที่ยังแว่วๆอยู่ในหู

"........... ตื่นขึ้นซะทีนะ ฟอซคุง ........... ตื่นขึ้นจากฝันที่เป็นอยู่ ............ ข้าจะอยู่ที่ไหนซักแห่งบนโลกนี้ ..... แต่เจ้าไม่ต้องตามหาข้าหรอก เพราะว่า .... ข้ามีนามว่า ผู้ชายไร้ขอบเขต ฮ่ะๆๆๆ" เฮ่อ ...~~ ท่านพ่อนะท่านพ่อ

และแล้วการเดินทางของข้าก็ยังคงดำเนินต่อไป แม้ว่าข้าจะต้องไปผ่านอาณาจักรอื่นๆที่อันตรายก็เถอะ เพราะว่าข้าคือ ..... "ลูกชายของท่านผู้ไร้ขอบเขต" .....

จบตอนสุดท้าย ลีฟเบลด ........

ตอนที่ 8 The Age of Justice : Leaf Blade II

ข้างในประตูนี่.....นั่นมัน ..... พ่อผมเหรอนั่น ? ..... ปิศาจตนนั้น....?

ข้างหน้าของผม คือปิศาจที่น่าสพรึงกลัว .... ปิศาจที่หน้าตาเหมือนคน .... มีกรงเล็บราวกับมังกร ..... มีปีกอันมหึมา .... ผิวหนังเป็นเกล็ดแข็งๆ

ปิศาจตนนี้กำลังรวบรวมซากศพของคนที่ตายไปแล้วมาไว้ใน ห้องทดลองขนาดมหึมา ......

“...พ่อ... นี่มันอะไรครับ ?”

“อ่าว..... หึๆ ฟอซ กลับมาแล้วเหรอ ? อา พอดีเลย พ่อขาดร่างกายหลัก ลุกช่วยมาเป็นร่างกายหลักให้ทีสิ” นี่....นี่มันไม่ใช่พ่อเรานี่ แต่ .... เค้าเป็นใครหล่ะ

“นานาโอะ รีบหนีไปเร็ว !! ก่อนที่ปิศาจนี่จะทำอะไรไปมากกว่านี้” นานาโอะ ยืนอึ้งอยู่ข้างๆผม เหมือนกัน

“นี่หน่ะเหรอ ... ร่างจริงของคนใน จัสติค .... แล้ว ตัวฉัน .... จะเป็นแบบนี้มั้ยนะ” ...แย่แล้ว นานาโอะ เสียสติไปแล้ว ... นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย

“อ๊ะ !! ท่านนานาโอะ !! ควบคุมสติสิครับ .... อย่าให้พลังของเจ้าบ้านั่นเข้าครอบงำสิ”

“ท่านซามูเอล นี่มันอะไรเหรอ ?”

“....นี่หล่ะ ....จัสติคตัวจริง ...”

“จัสติคตัวจริง ? หมายความว่า ..... ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในจัสติคคือ .... ฝีมือของปิศาจตนนี้อย่างนั้นเหรอครับ ?”

“ใช่ .... ปิศาจที่ถูกขังอยู่ในนักรบตระกูลที่มีความสามารถ ซิลฟาเรียล รึเรียกได้อีกอย่างคือ นักรบแห่งกาลเวลาไงหล่ะ”

“นักรบแห่งกาลเวลา ?”

“ใช่ ... ที่พ่อของเจ้าทำขึ้นมา ล้วนแล้วแต่ใช้พลังแห่งกาลเวลาทั้งนั้น ที่เจ้านั่น ส่งนายออกไปอยู่ที่อดีตเหมือนเดิม ก็เพื่อยืดอายุนายไงหละ ... แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว เพราะ .... ทุกๆอย่างย้อนกลับมาที่เดิม ....”

พลังที่ผมมี ..... คือพลังควบคุมเวลางั้นเหรอ ? แล้วที่พ่อผมทำขึ้นมา .... คือพลังจากการควบคุมเวลาสินะ

“ท่านซามูเอล งั้นพานานาโอะ ออกไปจากที่นี่ด้วยนะครับ ผมจะจัดการพ่อผมเอง”

“อืม .... แต่ระวังไว้นิดนึงนะ พลังเจ้านั่น สามารถส่งนายเข้าไปอยู่ในอดีต รึว่า อนาคตได้ ง่ายๆเลยนะ ระวังไว้ด้วยก็แล้วกัน”

.... ทุกๆ อย่างเฉลยแล้ว .... โชคชะตาไม่สามารถบิดเบือนได้ .... แม้ว่าจะบิดเบือนเวลาเพื่อให้ออกจากเส้นทางที่โชคชะต าขีดไว้ก็ตาม .... แต่ตอนนี้ .... ผมก็ยังต้องมาเจอกับมันอยู่ดี ....

“อนาคตอยู่ในมือผมแล้ว .... พ่อครับ .... สิ่งที่ผมคิดตอนนี้ พ่ออาจจะไม่พอใจก็ได้ แต่ผมต้องทำนะครับ”

“ฟอซ เจ้าจะทำลายพ่องั้นเหรอ หึๆๆ ถ้างั้นเจ้าจะขึ้นชื่อว่า อกตัญญูนะ ฆ่าพ่อได้ลง หึๆๆ”

“อา .... พลังแห่งกาลเวลาที่หลับซ่อนในตัวข้า .... ข้า ขอยืมพลังนั่นด้วยเถิด ซิลฟาเรียล !!!”

ผมก็เป็นนักรบแห่งกาลเวลา .... ทำไมผมจะเป็นแบบพ่อไม่ได้ ทำไมผมจะเป็นจัสติคบ้างไม่ได้ เอาหล่ะ ! เป็นหนทางสุดท้ายแล้ว !!

“อา .... อ๊ะ .... อ๊า ~~~~”

พลังที่ต้องการมันเอ่อล้นออกมา มากกว่าที่คิดซะอีก .... ผมกำลังจะเป็นปิศาจจัสติคเหรอเนี่ย ?

แต่ว่า ..... ทำไมผมถึงไม่มีเกล็ดแข็งๆ ไม่มีกรงเล็บ .... ไม่มี ....

“ปีกสีขาว ?” ทำไมผมถึงมีปีกสีขาวได้หล่ะ ?

“โอ ..... เจ้าลูกอกตัญญู ไปได้พลังนั่นมาจากไหนหล่ะ ? เหมือนกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ....”

นั่นนะสิ เหมือนกับเคยเห็นมาก่อน .... ช่างเถอะ ยังไงซะ วันนี้ก็ต้องหยุดพ่อให้ได้

“ท่านพ่อ .... คนที่ผมตามหามานาน ที่จริงแล้วเป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นผมก็ต้องอกตัญญูแล้วหล่ะ”

“หึๆๆ ที่จริง เจ้ามันก็แค่ตัวละครตัวหนึ่งที่ข้าสร้างขึ้นเพื่อให้ เกิดร่างกายที่สมบูรณ์ แต่ก็ เอาเถอะ ยังไงๆ เจ้าก็ไม่ยอม ... ก็จงตายซะ !!!”

สิ่งที่ผมรออยู่ มันเป็นอย่างนี้เองเหรอ ?

ตอนที่ 7 The Age of Justice : Leaf Blade II

อนาคตคืออะไร ......?

“แหะๆ หนีออกมาได้แล้ว” นานาโอะพูดพลางหายเหนื่อย “นี่ ... ฟอซจัง ถ้าเกิดไปหา อ.จูเลี่ยนแล้ว อย่าลืมออกมาเล่นด้วยกันบ่อยๆนะ ^ ^”

“อ..เอ่อ... ได้ๆ” โลกในอนาคตมันเรียบง่ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ....?

ซักพัก ผมกับนานาโอะก็มาถึง ..... ประตูลอยฟ้า !?! มีสิ่งนี้อยู่บนโลกนี้ด้วยเหรอ ?

“เดี๋ยวเราจะกลับไปในอนาคตกัน โดยใช้ประตูนี่”

ครืน ~~~~

ประตูยักษ์นี่ก็เปิดออก ด้วยแรงของมังกรที่ผมโดยสารมา
แล้วก็มาโผล่อีกโลกนึง ..... โลกที่มัน ..... กลับหัว

“เอาหล่ะถึงแล้ว บ้านฉัน เมืองจัสติค”

เมืองจัสติคในอดีตเหรอเนี่ย ? .... แล้วทำไมพ่อถึงบอกว่าเป็นเมืองที่ป่าเถื่อน .... คนที่ยิ่งใหญ่ควบคุมคนต้อยต่ำ ? จนพ่อต้องหนีออกมา แต่นี่ ... ตรงกันข้าม

“ไปหา อ.จูเลี่ยนกัน เดี๋ยวเจ้าพวกทหารบ้านั่นจะตามมาอีก”

“เดี๋ยวสิ นานาโอะ ... นี่มันหมายความว่าไง ? องค์กรจัสติคที่ผมต่อสู้ .... สงบสุขขนาดนี้เลยเหรอ ?”

“ไม่หรอก ในจัสติคมีแต่ความโลภ ความไม่พอ .... ถึงได้ไปแย่งเอาแผ่นดินของคนอื่นไงหล่ะ ที่จริง .... ตรงนี้คือภาพบังหน้าเฉยๆแหละ”

....เป็นอย่างนี้นี่เอง ที่แท้ก็ไม่ต่างอะไรจากที่เราคิดไว้.....

“และยังมีสิ่งที่ฟอซจังอาจจะรับไม่ได้ด้วย .....” สิ่งที่ผมรับไม่ได้ ?

“อ๊ะ !! ถึงแล้ว ... บ้าน อ.จูเลี่ยน”
นานาโอะสั่งให้มังกรค่อยๆลงตรงข้างหลังบ้านหลังนึง เพื่อไม่ให้เหล่าทหารของจัสติตแห่กันมา

“(พ่อเหรอ .... ไม่ได้เจอกันตั้งกี่ปีแล้วนะ ... อยากเจอจังเลย)”

“นี่ๆ ฟอซจังรอไรอยู่หล่ะ เข้ามาสิ”

ที่นี่เป็นบ้านของคุณพ่อผม .... ดูเรียบๆง่ายๆ คุณพ่อใจร้ายจัง ไม่ให้ผมมาอยู่ด้วย

“กลับมาแล้วหรือครับท่านนานาโอะ” ชาย ? รึหญิงกันแน่ ? เอาเป็นว่าเค้าร่างเล็กๆ สะพายดาบคาตานะเล่มโต

“นี่ๆ ซามุจัง อย่าเรียกท่านสิ ซามุจังเป็นหัวหน้าหน่วยนะ เรียกท่านได้ไง”

“ก็ ท่าน คือ ท่านนานาโอะนี่ครับ”

“ถ้าขืนเรียกอีก ฉันจะโกรธจริงๆด้วย” ดูเค้าสนิทสนมกันจริงแฮะ “อ๊ะ ลืมแนะนำ .... ซามุจัง นี่ ฟอซจัง ลูกชายของท่านจูเลี่ยนจ้ะ --- ส่วนนี่ ซามุจัง ซามูเอล(Samuel) ไงหล่ะ รู้จักกันไว้ซะนะ ^ ^”

“ซ....ซามูเอล ?” อา .... คนที่เราลอบสังหารหน่ะเหรอ ? แล้ว .... ทำไมถึงรู้จักกับนานาโอะหล่ะเนี่ย ?

“.....? เจ้าหนูนี่ หน้าคุ้นๆแฮะ .... เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน ?”

“อ๊า ~~~ ไม่ครับ เราไม่เคยเจอกันแน่ๆเลย แฮะๆ = =” ทำไมต้องมีคนอันตรายอย่างนี้อยู่ด้วยนะเนี่ย มิน่า ตะหงิดๆตั้งแต่มาถึงแล้ว

“ฟอซจังกลัวไรเหรอ ? ซามุจัง น่ารักจะตาย^ ^”

“เอาหล่ะ ... ท่านนานาโอะ เราไม่มีเวลามากพอที่จะมาคุยกัน ท่านจูเลี่ยนรออยู่ครับ เชิญท่านทั้ง 2 ครับ”

อา .... ผมจะได้เจอกับท่านพ่อแล้วเหรอนี่ ....
ซักพักผมกับนานาโอะก็เดินตามท่านซามูเอล ไปในที่ๆแคบลงเรื่อยๆ

“ลำบากหน่อยนะครับ เพราะว่าจะต้องหลบจากสายตาของพวกเจ้าเลซาร์ด เจ้านี่ยิ่งหูตากว้างไกลอยู่ด้วย”

“นี่ๆ ซามุจัง แล้วเราจะต้องไปที่อยู่ของท่านผู้ปกครองมั้ย ?”

“ที่จริง ..... ผู้ปกครองของจัสติคในปัจจุบัน ..... คือข้าเอง”

“อ๊ะ จริงเหรอ ? ทำไมหล่ะ”

“ก็เพราะว่า ..... ท่านผู้ปกครองก่อนหน้านี้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนข้าไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงโดนแต่งตั้งแทนที่ ..... สงสัยจะเอาร่างของข้าเก็บไว้เพื่อใช้ประโยชน์ต่อไปแน ่ๆเลย”

ซักพักก็มาถึง ..... ทางตันเหรอ ?

“ผนึกเอย .... สลาย ~~”

พรึ่บ !!!!
หยั่งกับเอาม่านมากางเป็นกำแพงแทนที่เลย ข้างใน จะมีอะไรนะ ?

“ถึงแล้วครับท่านนานาโอะ .... หมดหน้าที่ของข้าแล้ว เดี๋ยวเจ้าบ้านนั่นจะสงสัย”

“ค่ะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ” แล้วท่านซามุเอลก็จากไป “เอาหล่ะ ไปกันเถอะฟอซจัง”

อึ่ก !!!! ความรู้สึกนี้ ?! มันอะไรกันนี่ ....? พลังกดดันออกมาถึงนอกห้อง .... นานาโอะไม่รู้สึกอะไรเหรอ ?

ตอนที่ 6 The Age of Justice : Leaf Blade II

เปิดประตูออกไป ...... = =” มิน่าอ.จูเลี่ยนถึงบอกว่าให้เอาเจ้ามังกรนี่มาด้วย อีกฟากมันกลับหัวอ่ะ เหวอ ~~~ ฉันกลัวความสูง T^T

อาจารย์บอกว่าให้ช่วยปกป้องลูกชายเค้าที ..... ลูกชายเค้าชื่อ “ฟอซ(Force)” ..... แล้วก็อีกอย่าง .... ลูกชายเค้าอยู่ใกล้ๆต้นไม้ใหญ่ ? ไม่มีเบาะแสอะไรที่มากกว่านี้เลยเร๊อ ~~



และแล้วการเดินทางของหญิงสาวซึ่งมีวิญญาณของนักเวทย์ ในตำนาน ก็เริ่มขึ้น !!!!



“ไปเลย เรดวัลคีรี่(Red Valkyrie) !!!” เรือเหาะลักษณะคล้ายมังกรที่นานาโอะควบคุมอยู่ โดยที่ผมเป็นเหมือนกับ .... อะไรบางอย่างที่ต้องปกป้องสุดชีวิต ....

“นานาโอะ เราจะไปไหนกัน ...?”

“ไปหาท่านจูเลี่ยน ... ท่านจูเลี่ยนรอท่านฟอซอยู่ เพื่ออนาคตของโลก ....ก่อนที่โลกจะดับสิ้น”

แล้วทำไมต้องเอาอนาคตมาฝากไว้ที่ผมด้วยหล่ะ ? .....ผมไม่ได้รู้เรื่องอะไรซักหน่อย ..... แค่เป็นหนึ่งในหน่วยย่อยๆ ของ ลีฟเบลด ...

“หึๆๆๆ เจ้า 2 คนหนีไปไม่ได้หรอก ตายซะ !!!! เวทย์แห่งการบิดเบือนเวลา .... วอร์ฟ โซน !!!(Warp Zone)”
ออลเอเลเมนท์ ไซโค ยังตามมาเพื่อจะเอาชีวิตผม ?

วูบบบบ ~~~~~

“อ๊ากกกก !!!!” ผมกับนานาโอะ และเรือเหาะ โดนดูดเข้าไปในอีกมิตินึง ..... แต่ ..... มันเหมือนกับ ... ผมอยู่ในกระจก ...!!!

“น....นี่มัน ?” นานาโอะทำไมถึงตกใจขนาดนั้น ?

“นี่มันอะไรเหรอ นานาโอะ ?”

“จะเรียกได้ว่า .... เป็นคุกของนักเวทย์ก็ได้ .... ไม่สามารถทำอะไรได้เลยถ้าเกิดอยู่ข้างในนี้ นอกจาก ..... มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก”

“แล้ว เราจะทำยังไงดี ?”

“รอให้พลังเวทย์ของเจ้านั่นหมด แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ที่มันจะหมด”

“นานาโอะ .... ทำไมไม่ทำอะไรซักอย่างหล่ะ ?”

“ก็เพราะทำไม่ได้หน่ะสิ !!!! ถึงไม่ทำ” ทำไมต้องตวาดผมด้วย ? “เพราะเวทย์นี้ ทำให้คนที่โดนขังตายมานักต่อนักแล้ว ....”

คุกนักเวทย์ ..... ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ .... แสดงว่า ถ้าเกิดเราโจมตีโดยไม่ใช้เวทย์ ก็สามารถออกไปได้สิ ? เอาน่า ไม่ลองก็ไม่รู้

“......ฮ้า ~~~~~ ขอยืมพลังด้วย .... สายลม .... พลังดาบแห่งสายลม !!! เกล มาสเตอร์(Gale Master) !!”

เคร้ง ๆๆๆๆ ตูม !!!!

พลังเวทย์ที่กักขังผมกับนานาโอะได้สลายไปแล้ว .... “เอาหล่ะ เอาคืนหล่ะนะ ท่านนักเวทย์ ออลเอเลเมนท์”

ความเร็วของผมเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ..... เร็วมาก .... เร็วจนผมควบคุมตัวแทบเองไม่ได้ .....

เคร้ง !!! ตึง ..... “หนอยเจ้าเด็กบ้า !! ทำลายคุกนักเวทย์ของฉันได้ยังไง ?”

“ก็ .... ไม่ได้บอกนิว่าเป็นคุกนักดาบ เอาหล่ะ กลับไปสู่ที่ๆเจ้าควรอยู่ซะ !! เศษเสี้ยวของท้องฟ้า(Edge of Sky) !!”

วิ้ง ~~~~ ....ฉัวะ !!!

“แกฟันอะไรของแก ? .... ไม่เห็นจะ ..... อ .... อ๊าก !!!!!!!!!! อะไรกันเนี่ย ? จ...จ...เจ็บ...เจ็บ อ๊าก !!!!!”

พลังดาบ + กับพลังของสายลมที่ไปรวมกันในคมดาบ กลายเป็น ดาบหลายๆเล่ม .... ฟาดฟันลงที่ตัวของไซโค

“....ฟอซจัง .....อ๊ะ !! เราเป็นอะไรอีกเนี่ย .... ทำไมตัวฉันอีกคนถึงออกมาจากจิตใต้สำนึกได้ ? แล้วฉัน .... ทำอะไรอยู่ ...”

นานาโอะบ่นอะไรของเค้า ? “มีอะไรเหรอ นานาโอะ ?”

“ป ... ปล่าวนิ ไม่มีอะไร .... แต่ว่ารีบไปกันเถอะ อาจารย์จูเลี่ยนรอฟอซจังอยู่นะ”

นานาโอะพูดพลางเร่งผมให้รีบไป

“นี่ๆ เจ้ากิ้งกือไส้แห้ง !!! ไปอยู่ไหนเนี่ยออกมาเร็ว !!!”

ฟิ้วววว ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ เอี๊ยด ~~~~~~~~~ !!!

“มาแล้ว .... ท่านนานาโอะ ไปกันเถอะ” ?

“ตัวอะไรเนี่ย ทำไมผมไม่เคยเห็นมาก่อน ?”

“ฟอซจังไม่รู้จักมังกรหร๋อ ?” ม....มังกร ? หยั่งกะจิ้งจก ...

“เอาหล่ะ ไปกันเถอะ เรดม่อน ^ ^”

ครืน ~~~ ฟิ้ว ~~~~

เป็นมังกรตัวเบ้อเริ่มซะแระ - -? โลกใบนี้มีอะไรแปลกๆอย่างนี้ด้วยเหรอ