"........... ตื่นขึ้นซะทีนะ ฟอซคุง ........... ตื่นขึ้นจากฝันที่เป็นอยู่ ............" ????

"ย้ากกกก !!!"

เปรี้ยง ครืน ...............

ผมกับท่านพ่อ กำลังปะทะกันโดยที่ ไม่รู้จุดมุ่งหมายว่า ...... สู้ไปเพื่ออะไร แต่ตอนนี้ผมต้องหยุดยั้งท่านพ่อ ...... ไม่ใช่สิ ปิศาจจัสติค .......


"(อึ่ก .... เจ้าบ้านี่ เก่งขึ้นเพราะพลังนั่นหน่ะรึ ..... ไม่จริงหรอก ข้าซ่อนมันไว้ตั้งนานแล้วนี่ ? อุตส่าเอาพลังจอมเวทย์กาลเวลากดทับไว้ แต่มันก็ยังทะลักออกมาอีก พลังของ ...... ชาวการูดาร่า(Garudra))"

ผ่านไป12 ช.ม. การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป โดยไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดตอนไหน ..... แต่ว่าการที่ผมทนได้ขนาดนี้ก็เพราะพลังของ ท่านซามุเอล ..... แม้ว่าจะมีพลังของท่านซามุเอลมาเป็นดาบให้ผม แต่ก็ยังคงล้มปิศาจตนนี้ไม่ได้อยู่ดี .......

"ท่านฟอซ ...... ข้าไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้ ...... โปรดให้อภัยข้าด้วย ......"

"ท่านซามุเอล อย่าโทษตัวเองสิครับ ..... แค่ท่านมาเป็นพลังให้ข้า ข้าก็ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรแล้ว"

ท่านซามุเอลได้ใช้พลังพิเศษที่เรียกว่า "สิงสถิตย์" เป็นวิชาพิเศษซึ่งท่านซามุเอลได้รับสืบทอดมาจากสายเล ือด เพื่อเพิ่มพลังให้กับสิ่งนั้นๆ โดยที่สิ่งนั้นไม่มีวิญญาณอยู่แล้ว จึงจะสามารถเข้าไปสิงสถิตย์เพื่อเพิ่มพลังของสิ่งนั้ นได้ ดีนะที่ดาบของผมเป็นดาบธรรมดา ท่านซามุเอลจึงสามารถเพิ่มพลังให้กับดาบได้ .....

"(ท่านซามุเอล มีวิธีไหนที่จะสามารถล้มท่านจูเลี่ยนได้บ้างมั้ย ? รูสึกว่าพลังท่านจะลดลงเรื่อยๆแล้วนะ เดี๋ยวจะเป็นผลเสียต่อวิญญาณท่าน)"

"การที่จะล้มเจ้านั่นได้ ..... มีทางเดียวเท่านั้น ....."

-----------------------------------------------------------------------------------------

"เอาหล่ะเจ้าหนู จะทำอย่างไรดีหล่ะ ในเมื่อเจ้ากับข้า ก็มีพลังทัดเทียมกัน ? แต่ข้าเป็นอมตะ พลังของข้ายังไงๆ ก็ไม่มีวันหมดอยู่แล้ว เพราะห้องนี้ เป็นศูนย์รวมของ ..... วิญญาณไงหล่ะ .... วิญญาณที่จงรักภักดีต่อข้า ..... สามารถทำเพื่อข้าได้ทุกอย่าง ฮ่าๆๆๆๆๆ"

พลังของปิศาจจัสติคเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุดหย่อน โดยที่ฝ่ายของผม พลังของท่านซามุเอลเริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ เพราะว่าการต่อสู้ยืดเยื้อเกินไป .....

"เอ้า ? ทำยังไงดีหล่ะเจ้าหนู ? ฮึ ? หึๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ คิดไม่ตกเลยเหรอ ? โอ้ ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสารจริงๆ ..... เปลี่ยนใจยังทันนะ กลับมาหาข้าเพื่อให้ข้าได้ยืมพลังนั่นครองโลกใบนี้ยั งไงหล่ะ พลังที่ข้าไม่มี พลังที่ข้าอิจฉาเจ้าบ้านั่น เจ้าผู้ชายปีกสีขาว ซึ่งมีฉายาว่า ผู้ซึ่งไรขอบเขต ฮอล์ค พ่อของเจ้ายังไงหล่ะ !!"

เอ๋ ? พ่อของข้า ? ท่านฮอล์คเป็น .... พ่อของข้าเหรอ ? .....

"เอาหล่ะ ... ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว แม้ข้าจะไม่ได้พลังนั่น แต่ข้าก็จะยึดครองโลกด้วยวิธีอื่นก็ได้ เพื่อให้โลกได้ย้อนกลับไปสู่จุดเดิม .... จุดที่โลกสงบสุข .... จุดที่ทุกสิ่งทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิมไงหล่ะ !!"

นานาโอะ > "เป็นไปไม่ได้หรอก ท่านจูเลี่ยน ..... ท่านจะใช้พลังของท่านบิดเบือนทุกสิ่งทุกอย่างเป็นครั ้งที่ 2 อีกไม่ได้เป็นอันขาด !!"

"เจ้าอย่ามายุ่ง !! นักเวทย์อย่างเจ้าจะมาเข้าใจอะไรกับเผ่าพันธุ์ที่ไม่ รู้จักคำว่าตายอย่างพวกข้า ? 100 ปีก่อน .... เหล่านักเวทย์กาลเวลาเป็นผู้กอบกู้โลก โดยการใช้ตัวเองเข้าแลก เพื่อไม่ให้โลกถึงกาลดับสูญ ..... แต่ก็พยายามได้แค่ 1/8 ของโลกเท่านั้นเอง ...."

"ท่านจะใช้เหตุผลของท่านคนเดียว เพื่อเปลี่ยนแปลงโลกอย่างนั้นรึ ? จะฝืนชะตาของพระเจ้าอีกรึ ?"

"เจ้าจะไปเข้าใจอะไร !!!! กะอีแค่วิญญาณเกิดใหม่อีกทีในร่างของนักเวทย์ตัวน้อย เจ้ารู้มั้ย ? ว่าเหล้านักเวทย์กาลเวลาใช้ตัวเองเข้าแลก ด้วยสัญญาที่ให้ต่อพระเจ้า โดยที่ให้เผ่าพันธุ์นักเวทย์กาลเวลาทุกคนที่เกิดมาต้ องมี ร่างอัปลักษณ์ เมื่อถึงเวลาอันควร !!! แต่ข้าซึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร ก็ต้องเกิดมาในวงศ์ตระกูลของนักเวทย์กาลเวลา .... เมื่อถึงเวลา ก็ต้องกลายป็นปิศาจอย่างที่เจ้าเห็น !!! แล้วก็โดนตามฆ่าเพื่อไม่ให้เป็นปัญหาของนครจัสติค ..... แต่ข้าอุตส่ามีทางออก จึขอร้องท่านผู้สูงสุดแห่งจัสติค โดยให้ข้าทดลองการย้ายวิญญาณเข้าไปในร่างใหม่ ข้าอุตส่าศึกษามา 30 กว่าปี !! แล้วก็สำเร็จ ..... ฮ่าๆๆๆๆ ....แต่ !! แต่เจ้ากลับหักหลังข้า .... นานาโอะ !! เจ้าเด็กนั่นเป็นของข้า เจ้าจะทำตามใจเจ้าไม่ได้ !! ..... แต่ก็เอาเถอะ .... ฆ่าให้ตายหมด หาร่างใหม่ก็ยังไม่สาย ย้อนเวลากลับไปซัก .... 10 ปีก็ยังทัน ....ฮึ .... หึๆ ฮ่าๆๆๆ"

..... ผมอึ้งไปซักครู่เมื่อได้รู้ว่าที่แท้จริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นอย่างนี้เอง .....

"พระเจ้าไม่ยุติธรรมเลยยยย !!!!!! ไปตายให้หมดซะ !!!!! เดอะ เกรท โฮล(The Great Hole) !!!"

"ระวัง !! ท่านฟอซ ช่องว่างกาลเวลา เผลอเข้าไปอาจมีสิทธิ์โดนขังชั่วชีวิตเป็นแน่"

นานาโอะ > "สลายเวทย์มนต์ !! รีเฟลค(Reflect) !!"

นานาโอะกางกำแพงเวทย์เพื่อป้องกัน ช่องว่างแห่งกาลเวลานั่น ..... แต่ว่าพลังเวทย์มหาศาลที่ปิศาจนั่นปล่อยออกมา ไม่สามารถต้านทานได้นานซักเท่าไหร่ ..... ผมต้องรีบแล้ว

"เร็วเข้า ...... ฟอซจัง ......"

"เอาหล่ะนะท่านซามุเอล ความเร็วสูงสุด !!"

ฟ้าววววววววว ~~~~~

ผมมุ่งตรงไปที่ปิศาจตนนั้น

"หึๆๆๆ เข้ามาไอ้หนู"

ตูม !!!!!

ผมกับปิศาจจัสติคปะทะกันอย่างรุนแรง แต่ว่าความเร็วของผมก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้เลย ..... คงจะต้องรอจังหวะนั้น .....


แต่ .... ผมจะทำยังไงให้ปิศาจจัสติคใช้พลังนั่นออกมาหล่ะเนี่ย ?

เปรี้ยง !!

"อ๊าาาาา .........."

"นานาโอะ !!" นานาโอะถูกพลังนั่น ซัดจนหมดสติ เวทย์คุ้มกัน สลายเวทย์มนต์ไม่ได้ผลรึเนี่ย .....

"โอ๊ะ ... โอ ... ละสายตาจากข้ารึ มั่นใจแล้วหล่ะสินั่น ...."

เปรี้ยง !!!!!!!!!!!!!

"อ๊ากก !!!" ผมโดนซัดไปไกลพอสมควร ...... แต่ว่าทำไม พลังเจ้านั่นยังคงเหลือเยอะขนาดนี้เนี่ย .... "(ทั้งปล่อยเวทย์มนต์ .... รับมือกับความเร็วของเรา แล้วทำไมยังมีพลังเหลือซัดเราจนเข่าอ่อนหล่ะเนี่ย ....พลังมันไม่หมดซักที แล้วหยั่งงี้เมื่อไหร่มันจะใช้พลังนั่นหล่ะ ....)"

....... ? ปิศาจจัสติคกำลังทำอะไรนั่น ?

"ไปตายได้แล้วเจ้าหนู ร่างกายข้าเกินขีดจำกัดแล้ว .... จะได้หาร่างกายใหม่เร็วๆ เฮ่อ เบื่อจริงๆ"

อ่าว ..... = =a เพิ่งบ่นไปเมื่อกี๊ ทันใจจริงๆ

"ฮาาาาาาาาาาาาาาา ........ พลังสุดท้ายของข้า !! เดธ ..... โฮล(Death Hole) !!!!"

ครืน .............................

ลูกพลังค่อยๆเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

"ได้โอกาสแล้ว !! ท่านฟอซ"

"อื้ม !! ......... เอาหล่ะ พลังเวทย์มนต์ของเหล่าผู้กล้าแห่งกาลเวลาที่ให้ข้ายื มพลังนี้มา ข้าขอคืนท่านหมดนะบัดนี้ !! จงย้อนกลับไปด้วยพลังของท่านเองเถอะ !! ท่านจูเลี่ยน !! เบรก เดอะ ไทม์(Break De Time) !!"

ผมใช้พลังทั้งหมดซัดพลังของปิศาจตนนั้นหยุดอยู่ตรงหน ้า ...... แล้วก็ได้ผลอีกด้วยแฮะ = =a

"ย้าก !!!! เพลงดาบพิเศษ !!!! ซามุเอล่า โซล(Samuel Soul) !!!"

ผมใช้พลังที่ท่านซามุเอลให้ยืมมา ซัดลูกระเบิดยักษ์นั่นกลับไปทั้งๆที่มันหยุดอยู่กับท ี่

"ลาก่อนนะ ท่านฟอซ ...... ฝากลาท่านนานาโอะด้วยนะ ....."

........ ครืน ........

"อ.... อะไรเนี่ย เจ้าเด็กบ้า ทำอะไรของแก !! อะ. .... ไม่ ... ไม่นะ .... ข้ายังต้องมีชีวิตอยูเพื่อฟื้นฟูโลกนะ !!"

ลูกระเบิดยักษ์ ลอยกลับไป ..... ดูดเอาปิศาจจัสติคเข้าไป ...... แต่ว่า ต้องแลกกับชีวิตของท่านซามุเอล ....

"กลับไปเกิดใหม่กับข้าเถอะนะ ท่านจูเลี่ยน ......"

"หึๆๆๆ ขอบคุณมากนะท่านซามุเอลที่ปลดปล่อยข้าจากร่างกายที่แ สนน่าเบื่อ"

ผมเดินออกมาจากห้องโถงที่จะเรียกว่า "สุสาน" ก็ย่อมได้ .... พร้อมกับนานาโอะซึ่งหมดสติไป

"...... ...... ? เอ๋ ? ที่ไหนเนี่ย = =?"

"........ ที่ไหนก็ช่างมันเถอะ รีบออกไปจากที่นี่ดีกว่านะ บรรยากาศแถวนี้ไม่โรแมนติคหรอก ..... ^ ^"

">///< ฟอซจัง บ้าๆๆๆๆๆๆ" >> พลั่กๆๆๆๆๆๆ

"โอ๊ยๆๆๆ = =" เจ็บนะครับเนี่ย"

"เอ๋ ? แล้ว ซามุจังหล่ะ ?"

ท่านซามุเอล .... ไปรอที่โลกหน้าแล้วครับ .... แต่ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ......
-----------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากสงครามในอดีตที่ ดีไลท์ ทุกๆคนที่เป็นลีฟเบลดก็ได้หายสาบสูญไป ...... ผมจึงออกตามหา โดยที่ทีรูเซีย ที่ยังติดตามมาถึงจัสติคในปัจจุบัน ตอนนี้ทุกๆอย่างยังไม่แน่นอน ..... สิ่งที่ได้ยินมาจากท่านจูเลี่ยนอาจจะเป็นจริงขึ้นมาเ มื่อไหร่ก็ได้ .....

หลังจากนั้น นานาโอะก็ได้ขึ้นรับตำแหน่งท่านผู้สูงสุดของนครจัสติ ค และ แกรนด์เซจไปในตัว โดยที่ตอนแรก นานาโอะจะให้อำนาจผู้สูงสุดให้ผม แต่ ผมขอออกไปตามหาทุกๆคนก่อน เธอเลย .... อิอิ ^ ^

"โอ๊ยยยยยยยยย ="=... นี่หน่ะเหรอ หน้าที่เจ้าเมืองเนี่ย ยุ่งยากจริงๆ แง .... กลับไปเดินเล่นกะฟอซจังยังหนุกกว่าอีก T^T"

ฮ่ะๆๆๆ สู้เค้าน๊า นานาโอะจัง ^^

ตอนนี้ผมกลับมาที่ตั้งของดีไลท์ในปัจจุบัน ...... ซึ่งไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจาก ......ผู้ชายที่มีนามว่า ออลเอเลเมนท์ ไซโค(Psycho)

"นี่พวกเจ้าจะมาตามฆ่าข้ารึไง - -" พอเหอะ ข้าหมดไฟแล้ว"

รูเซีย > "ป่าวหรอกท่านข้าแค่มาตามท่านไปช่วยงานนานาโอะจังหน่ อยนะ แต่ถ้า รอบนี้ทรยศอีกหล่ะก็ ข้าเชือดท่านด้วยดาบสายฟ้าแน่ๆเลย หึๆๆ"

"เออๆ .... - -" (มันบังคับนี่หว่าแบบนี้)

ฟอซ > "ว่าแต่ว่า ท่านมาอยู่ที่นี่ได้นานเท่าไหร่แล้วหล่ะ ?"

"หลังจากสงครามนั่น .... ข้าก็อยู่มาจนบัดนี้หล่ะเพราะว่า ข้าถูกเจ้าบ้าสายฟ้า ดูดกลืนพลังไปหมด .... ข้าก็โง่ที่ไปปล่อยสายฟ้าให้มันดูด ... - " -....."

แต่ ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรอีกเลย .... นอกจาก .....คำพูดในฝันของผมที่ยังแว่วๆอยู่ในหู

"........... ตื่นขึ้นซะทีนะ ฟอซคุง ........... ตื่นขึ้นจากฝันที่เป็นอยู่ ............ ข้าจะอยู่ที่ไหนซักแห่งบนโลกนี้ ..... แต่เจ้าไม่ต้องตามหาข้าหรอก เพราะว่า .... ข้ามีนามว่า ผู้ชายไร้ขอบเขต ฮ่ะๆๆๆ" เฮ่อ ...~~ ท่านพ่อนะท่านพ่อ

และแล้วการเดินทางของข้าก็ยังคงดำเนินต่อไป แม้ว่าข้าจะต้องไปผ่านอาณาจักรอื่นๆที่อันตรายก็เถอะ เพราะว่าข้าคือ ..... "ลูกชายของท่านผู้ไร้ขอบเขต" .....

จบตอนสุดท้าย ลีฟเบลด ........

ตอนที่ 8 The Age of Justice : Leaf Blade II

ข้างในประตูนี่.....นั่นมัน ..... พ่อผมเหรอนั่น ? ..... ปิศาจตนนั้น....?

ข้างหน้าของผม คือปิศาจที่น่าสพรึงกลัว .... ปิศาจที่หน้าตาเหมือนคน .... มีกรงเล็บราวกับมังกร ..... มีปีกอันมหึมา .... ผิวหนังเป็นเกล็ดแข็งๆ

ปิศาจตนนี้กำลังรวบรวมซากศพของคนที่ตายไปแล้วมาไว้ใน ห้องทดลองขนาดมหึมา ......

“...พ่อ... นี่มันอะไรครับ ?”

“อ่าว..... หึๆ ฟอซ กลับมาแล้วเหรอ ? อา พอดีเลย พ่อขาดร่างกายหลัก ลุกช่วยมาเป็นร่างกายหลักให้ทีสิ” นี่....นี่มันไม่ใช่พ่อเรานี่ แต่ .... เค้าเป็นใครหล่ะ

“นานาโอะ รีบหนีไปเร็ว !! ก่อนที่ปิศาจนี่จะทำอะไรไปมากกว่านี้” นานาโอะ ยืนอึ้งอยู่ข้างๆผม เหมือนกัน

“นี่หน่ะเหรอ ... ร่างจริงของคนใน จัสติค .... แล้ว ตัวฉัน .... จะเป็นแบบนี้มั้ยนะ” ...แย่แล้ว นานาโอะ เสียสติไปแล้ว ... นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย

“อ๊ะ !! ท่านนานาโอะ !! ควบคุมสติสิครับ .... อย่าให้พลังของเจ้าบ้านั่นเข้าครอบงำสิ”

“ท่านซามูเอล นี่มันอะไรเหรอ ?”

“....นี่หล่ะ ....จัสติคตัวจริง ...”

“จัสติคตัวจริง ? หมายความว่า ..... ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในจัสติคคือ .... ฝีมือของปิศาจตนนี้อย่างนั้นเหรอครับ ?”

“ใช่ .... ปิศาจที่ถูกขังอยู่ในนักรบตระกูลที่มีความสามารถ ซิลฟาเรียล รึเรียกได้อีกอย่างคือ นักรบแห่งกาลเวลาไงหล่ะ”

“นักรบแห่งกาลเวลา ?”

“ใช่ ... ที่พ่อของเจ้าทำขึ้นมา ล้วนแล้วแต่ใช้พลังแห่งกาลเวลาทั้งนั้น ที่เจ้านั่น ส่งนายออกไปอยู่ที่อดีตเหมือนเดิม ก็เพื่อยืดอายุนายไงหละ ... แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว เพราะ .... ทุกๆอย่างย้อนกลับมาที่เดิม ....”

พลังที่ผมมี ..... คือพลังควบคุมเวลางั้นเหรอ ? แล้วที่พ่อผมทำขึ้นมา .... คือพลังจากการควบคุมเวลาสินะ

“ท่านซามูเอล งั้นพานานาโอะ ออกไปจากที่นี่ด้วยนะครับ ผมจะจัดการพ่อผมเอง”

“อืม .... แต่ระวังไว้นิดนึงนะ พลังเจ้านั่น สามารถส่งนายเข้าไปอยู่ในอดีต รึว่า อนาคตได้ ง่ายๆเลยนะ ระวังไว้ด้วยก็แล้วกัน”

.... ทุกๆ อย่างเฉลยแล้ว .... โชคชะตาไม่สามารถบิดเบือนได้ .... แม้ว่าจะบิดเบือนเวลาเพื่อให้ออกจากเส้นทางที่โชคชะต าขีดไว้ก็ตาม .... แต่ตอนนี้ .... ผมก็ยังต้องมาเจอกับมันอยู่ดี ....

“อนาคตอยู่ในมือผมแล้ว .... พ่อครับ .... สิ่งที่ผมคิดตอนนี้ พ่ออาจจะไม่พอใจก็ได้ แต่ผมต้องทำนะครับ”

“ฟอซ เจ้าจะทำลายพ่องั้นเหรอ หึๆๆ ถ้างั้นเจ้าจะขึ้นชื่อว่า อกตัญญูนะ ฆ่าพ่อได้ลง หึๆๆ”

“อา .... พลังแห่งกาลเวลาที่หลับซ่อนในตัวข้า .... ข้า ขอยืมพลังนั่นด้วยเถิด ซิลฟาเรียล !!!”

ผมก็เป็นนักรบแห่งกาลเวลา .... ทำไมผมจะเป็นแบบพ่อไม่ได้ ทำไมผมจะเป็นจัสติคบ้างไม่ได้ เอาหล่ะ ! เป็นหนทางสุดท้ายแล้ว !!

“อา .... อ๊ะ .... อ๊า ~~~~”

พลังที่ต้องการมันเอ่อล้นออกมา มากกว่าที่คิดซะอีก .... ผมกำลังจะเป็นปิศาจจัสติคเหรอเนี่ย ?

แต่ว่า ..... ทำไมผมถึงไม่มีเกล็ดแข็งๆ ไม่มีกรงเล็บ .... ไม่มี ....

“ปีกสีขาว ?” ทำไมผมถึงมีปีกสีขาวได้หล่ะ ?

“โอ ..... เจ้าลูกอกตัญญู ไปได้พลังนั่นมาจากไหนหล่ะ ? เหมือนกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ....”

นั่นนะสิ เหมือนกับเคยเห็นมาก่อน .... ช่างเถอะ ยังไงซะ วันนี้ก็ต้องหยุดพ่อให้ได้

“ท่านพ่อ .... คนที่ผมตามหามานาน ที่จริงแล้วเป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นผมก็ต้องอกตัญญูแล้วหล่ะ”

“หึๆๆ ที่จริง เจ้ามันก็แค่ตัวละครตัวหนึ่งที่ข้าสร้างขึ้นเพื่อให้ เกิดร่างกายที่สมบูรณ์ แต่ก็ เอาเถอะ ยังไงๆ เจ้าก็ไม่ยอม ... ก็จงตายซะ !!!”

สิ่งที่ผมรออยู่ มันเป็นอย่างนี้เองเหรอ ?

ตอนที่ 7 The Age of Justice : Leaf Blade II

อนาคตคืออะไร ......?

“แหะๆ หนีออกมาได้แล้ว” นานาโอะพูดพลางหายเหนื่อย “นี่ ... ฟอซจัง ถ้าเกิดไปหา อ.จูเลี่ยนแล้ว อย่าลืมออกมาเล่นด้วยกันบ่อยๆนะ ^ ^”

“อ..เอ่อ... ได้ๆ” โลกในอนาคตมันเรียบง่ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ....?

ซักพัก ผมกับนานาโอะก็มาถึง ..... ประตูลอยฟ้า !?! มีสิ่งนี้อยู่บนโลกนี้ด้วยเหรอ ?

“เดี๋ยวเราจะกลับไปในอนาคตกัน โดยใช้ประตูนี่”

ครืน ~~~~

ประตูยักษ์นี่ก็เปิดออก ด้วยแรงของมังกรที่ผมโดยสารมา
แล้วก็มาโผล่อีกโลกนึง ..... โลกที่มัน ..... กลับหัว

“เอาหล่ะถึงแล้ว บ้านฉัน เมืองจัสติค”

เมืองจัสติคในอดีตเหรอเนี่ย ? .... แล้วทำไมพ่อถึงบอกว่าเป็นเมืองที่ป่าเถื่อน .... คนที่ยิ่งใหญ่ควบคุมคนต้อยต่ำ ? จนพ่อต้องหนีออกมา แต่นี่ ... ตรงกันข้าม

“ไปหา อ.จูเลี่ยนกัน เดี๋ยวเจ้าพวกทหารบ้านั่นจะตามมาอีก”

“เดี๋ยวสิ นานาโอะ ... นี่มันหมายความว่าไง ? องค์กรจัสติคที่ผมต่อสู้ .... สงบสุขขนาดนี้เลยเหรอ ?”

“ไม่หรอก ในจัสติคมีแต่ความโลภ ความไม่พอ .... ถึงได้ไปแย่งเอาแผ่นดินของคนอื่นไงหล่ะ ที่จริง .... ตรงนี้คือภาพบังหน้าเฉยๆแหละ”

....เป็นอย่างนี้นี่เอง ที่แท้ก็ไม่ต่างอะไรจากที่เราคิดไว้.....

“และยังมีสิ่งที่ฟอซจังอาจจะรับไม่ได้ด้วย .....” สิ่งที่ผมรับไม่ได้ ?

“อ๊ะ !! ถึงแล้ว ... บ้าน อ.จูเลี่ยน”
นานาโอะสั่งให้มังกรค่อยๆลงตรงข้างหลังบ้านหลังนึง เพื่อไม่ให้เหล่าทหารของจัสติตแห่กันมา

“(พ่อเหรอ .... ไม่ได้เจอกันตั้งกี่ปีแล้วนะ ... อยากเจอจังเลย)”

“นี่ๆ ฟอซจังรอไรอยู่หล่ะ เข้ามาสิ”

ที่นี่เป็นบ้านของคุณพ่อผม .... ดูเรียบๆง่ายๆ คุณพ่อใจร้ายจัง ไม่ให้ผมมาอยู่ด้วย

“กลับมาแล้วหรือครับท่านนานาโอะ” ชาย ? รึหญิงกันแน่ ? เอาเป็นว่าเค้าร่างเล็กๆ สะพายดาบคาตานะเล่มโต

“นี่ๆ ซามุจัง อย่าเรียกท่านสิ ซามุจังเป็นหัวหน้าหน่วยนะ เรียกท่านได้ไง”

“ก็ ท่าน คือ ท่านนานาโอะนี่ครับ”

“ถ้าขืนเรียกอีก ฉันจะโกรธจริงๆด้วย” ดูเค้าสนิทสนมกันจริงแฮะ “อ๊ะ ลืมแนะนำ .... ซามุจัง นี่ ฟอซจัง ลูกชายของท่านจูเลี่ยนจ้ะ --- ส่วนนี่ ซามุจัง ซามูเอล(Samuel) ไงหล่ะ รู้จักกันไว้ซะนะ ^ ^”

“ซ....ซามูเอล ?” อา .... คนที่เราลอบสังหารหน่ะเหรอ ? แล้ว .... ทำไมถึงรู้จักกับนานาโอะหล่ะเนี่ย ?

“.....? เจ้าหนูนี่ หน้าคุ้นๆแฮะ .... เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน ?”

“อ๊า ~~~ ไม่ครับ เราไม่เคยเจอกันแน่ๆเลย แฮะๆ = =” ทำไมต้องมีคนอันตรายอย่างนี้อยู่ด้วยนะเนี่ย มิน่า ตะหงิดๆตั้งแต่มาถึงแล้ว

“ฟอซจังกลัวไรเหรอ ? ซามุจัง น่ารักจะตาย^ ^”

“เอาหล่ะ ... ท่านนานาโอะ เราไม่มีเวลามากพอที่จะมาคุยกัน ท่านจูเลี่ยนรออยู่ครับ เชิญท่านทั้ง 2 ครับ”

อา .... ผมจะได้เจอกับท่านพ่อแล้วเหรอนี่ ....
ซักพักผมกับนานาโอะก็เดินตามท่านซามูเอล ไปในที่ๆแคบลงเรื่อยๆ

“ลำบากหน่อยนะครับ เพราะว่าจะต้องหลบจากสายตาของพวกเจ้าเลซาร์ด เจ้านี่ยิ่งหูตากว้างไกลอยู่ด้วย”

“นี่ๆ ซามุจัง แล้วเราจะต้องไปที่อยู่ของท่านผู้ปกครองมั้ย ?”

“ที่จริง ..... ผู้ปกครองของจัสติคในปัจจุบัน ..... คือข้าเอง”

“อ๊ะ จริงเหรอ ? ทำไมหล่ะ”

“ก็เพราะว่า ..... ท่านผู้ปกครองก่อนหน้านี้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนข้าไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงโดนแต่งตั้งแทนที่ ..... สงสัยจะเอาร่างของข้าเก็บไว้เพื่อใช้ประโยชน์ต่อไปแน ่ๆเลย”

ซักพักก็มาถึง ..... ทางตันเหรอ ?

“ผนึกเอย .... สลาย ~~”

พรึ่บ !!!!
หยั่งกับเอาม่านมากางเป็นกำแพงแทนที่เลย ข้างใน จะมีอะไรนะ ?

“ถึงแล้วครับท่านนานาโอะ .... หมดหน้าที่ของข้าแล้ว เดี๋ยวเจ้าบ้านนั่นจะสงสัย”

“ค่ะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ” แล้วท่านซามุเอลก็จากไป “เอาหล่ะ ไปกันเถอะฟอซจัง”

อึ่ก !!!! ความรู้สึกนี้ ?! มันอะไรกันนี่ ....? พลังกดดันออกมาถึงนอกห้อง .... นานาโอะไม่รู้สึกอะไรเหรอ ?

ตอนที่ 6 The Age of Justice : Leaf Blade II

เปิดประตูออกไป ...... = =” มิน่าอ.จูเลี่ยนถึงบอกว่าให้เอาเจ้ามังกรนี่มาด้วย อีกฟากมันกลับหัวอ่ะ เหวอ ~~~ ฉันกลัวความสูง T^T

อาจารย์บอกว่าให้ช่วยปกป้องลูกชายเค้าที ..... ลูกชายเค้าชื่อ “ฟอซ(Force)” ..... แล้วก็อีกอย่าง .... ลูกชายเค้าอยู่ใกล้ๆต้นไม้ใหญ่ ? ไม่มีเบาะแสอะไรที่มากกว่านี้เลยเร๊อ ~~



และแล้วการเดินทางของหญิงสาวซึ่งมีวิญญาณของนักเวทย์ ในตำนาน ก็เริ่มขึ้น !!!!



“ไปเลย เรดวัลคีรี่(Red Valkyrie) !!!” เรือเหาะลักษณะคล้ายมังกรที่นานาโอะควบคุมอยู่ โดยที่ผมเป็นเหมือนกับ .... อะไรบางอย่างที่ต้องปกป้องสุดชีวิต ....

“นานาโอะ เราจะไปไหนกัน ...?”

“ไปหาท่านจูเลี่ยน ... ท่านจูเลี่ยนรอท่านฟอซอยู่ เพื่ออนาคตของโลก ....ก่อนที่โลกจะดับสิ้น”

แล้วทำไมต้องเอาอนาคตมาฝากไว้ที่ผมด้วยหล่ะ ? .....ผมไม่ได้รู้เรื่องอะไรซักหน่อย ..... แค่เป็นหนึ่งในหน่วยย่อยๆ ของ ลีฟเบลด ...

“หึๆๆๆ เจ้า 2 คนหนีไปไม่ได้หรอก ตายซะ !!!! เวทย์แห่งการบิดเบือนเวลา .... วอร์ฟ โซน !!!(Warp Zone)”
ออลเอเลเมนท์ ไซโค ยังตามมาเพื่อจะเอาชีวิตผม ?

วูบบบบ ~~~~~

“อ๊ากกกก !!!!” ผมกับนานาโอะ และเรือเหาะ โดนดูดเข้าไปในอีกมิตินึง ..... แต่ ..... มันเหมือนกับ ... ผมอยู่ในกระจก ...!!!

“น....นี่มัน ?” นานาโอะทำไมถึงตกใจขนาดนั้น ?

“นี่มันอะไรเหรอ นานาโอะ ?”

“จะเรียกได้ว่า .... เป็นคุกของนักเวทย์ก็ได้ .... ไม่สามารถทำอะไรได้เลยถ้าเกิดอยู่ข้างในนี้ นอกจาก ..... มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก”

“แล้ว เราจะทำยังไงดี ?”

“รอให้พลังเวทย์ของเจ้านั่นหมด แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ที่มันจะหมด”

“นานาโอะ .... ทำไมไม่ทำอะไรซักอย่างหล่ะ ?”

“ก็เพราะทำไม่ได้หน่ะสิ !!!! ถึงไม่ทำ” ทำไมต้องตวาดผมด้วย ? “เพราะเวทย์นี้ ทำให้คนที่โดนขังตายมานักต่อนักแล้ว ....”

คุกนักเวทย์ ..... ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ .... แสดงว่า ถ้าเกิดเราโจมตีโดยไม่ใช้เวทย์ ก็สามารถออกไปได้สิ ? เอาน่า ไม่ลองก็ไม่รู้

“......ฮ้า ~~~~~ ขอยืมพลังด้วย .... สายลม .... พลังดาบแห่งสายลม !!! เกล มาสเตอร์(Gale Master) !!”

เคร้ง ๆๆๆๆ ตูม !!!!

พลังเวทย์ที่กักขังผมกับนานาโอะได้สลายไปแล้ว .... “เอาหล่ะ เอาคืนหล่ะนะ ท่านนักเวทย์ ออลเอเลเมนท์”

ความเร็วของผมเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ..... เร็วมาก .... เร็วจนผมควบคุมตัวแทบเองไม่ได้ .....

เคร้ง !!! ตึง ..... “หนอยเจ้าเด็กบ้า !! ทำลายคุกนักเวทย์ของฉันได้ยังไง ?”

“ก็ .... ไม่ได้บอกนิว่าเป็นคุกนักดาบ เอาหล่ะ กลับไปสู่ที่ๆเจ้าควรอยู่ซะ !! เศษเสี้ยวของท้องฟ้า(Edge of Sky) !!”

วิ้ง ~~~~ ....ฉัวะ !!!

“แกฟันอะไรของแก ? .... ไม่เห็นจะ ..... อ .... อ๊าก !!!!!!!!!! อะไรกันเนี่ย ? จ...จ...เจ็บ...เจ็บ อ๊าก !!!!!”

พลังดาบ + กับพลังของสายลมที่ไปรวมกันในคมดาบ กลายเป็น ดาบหลายๆเล่ม .... ฟาดฟันลงที่ตัวของไซโค

“....ฟอซจัง .....อ๊ะ !! เราเป็นอะไรอีกเนี่ย .... ทำไมตัวฉันอีกคนถึงออกมาจากจิตใต้สำนึกได้ ? แล้วฉัน .... ทำอะไรอยู่ ...”

นานาโอะบ่นอะไรของเค้า ? “มีอะไรเหรอ นานาโอะ ?”

“ป ... ปล่าวนิ ไม่มีอะไร .... แต่ว่ารีบไปกันเถอะ อาจารย์จูเลี่ยนรอฟอซจังอยู่นะ”

นานาโอะพูดพลางเร่งผมให้รีบไป

“นี่ๆ เจ้ากิ้งกือไส้แห้ง !!! ไปอยู่ไหนเนี่ยออกมาเร็ว !!!”

ฟิ้วววว ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ เอี๊ยด ~~~~~~~~~ !!!

“มาแล้ว .... ท่านนานาโอะ ไปกันเถอะ” ?

“ตัวอะไรเนี่ย ทำไมผมไม่เคยเห็นมาก่อน ?”

“ฟอซจังไม่รู้จักมังกรหร๋อ ?” ม....มังกร ? หยั่งกะจิ้งจก ...

“เอาหล่ะ ไปกันเถอะ เรดม่อน ^ ^”

ครืน ~~~ ฟิ้ว ~~~~

เป็นมังกรตัวเบ้อเริ่มซะแระ - -? โลกใบนี้มีอะไรแปลกๆอย่างนี้ด้วยเหรอ

ตอนที่ 4 The Age of Justice : Leaf Blade II

เรื่องบ้าๆที่เกิดขึ้น ทำไม ... ทำไมฉันจึงไม่เคยรู้มาก่อน ? ฉัน ... คือนักเวทย์ในตำนานแต่กลับมาเป็นเด็ก ? สรุปแล้วฉันเป็นใคร ?

“เอาหล่ะ คุณเซเรีย ผมว่าตอนนี้ ถ้าเกิดคุณอยู่ที่นี่อีก คงจะไม่ได้แล้วหล่ะ อีกมนานพวกทหารคงจะตามหากันว่อน”

“แล้ว ... จะให้หนูทำยังไงค่ะ ? หนู สับสนไปหมดแล้ว ....”

ก๊อก ๆๆ

“ท่านจูเลี่ยน มีหมายจากเบื้องบน ให้ค้นหาเด็กหญิงที่ชื่อ เซเรีย กรุณาเปิดประตูให้เราด้วย !!”
แย่แล้ว พูดไม่ทันขาดคำ ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย ?

“คุณเซเรีย .... หลังประตูนั่น มีทางเดินขึ้นไปข้างบน และจะมีทางลับ ... หนีไปซะ”

“ค่ะ ... แล้ว ? อาจารย์หล่ะค่ะ ?”

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมจะตามไป ผมจัดการเอง”

ฉันเลยเดินไปตามที่อาจารย์จูเลี่ยนบอก .... เปิดประตูเข้าไป ...... มัน ..... มันเป็นสะพานบนทอ้งฟ้า ? ทำไมมีที่แบบนี้ด้วย ?

“อาจารย์ .....” พอฉันหันหลังกลับไปประตูก็ หายไปซะแล้ว .... เอาหล่ะ ไปก็ไป ....

ทางเดินเป็นสะพานทอดยาวไปเรื่อยๆ เดินมาได้ซักพักก็เจอบ่อน้ำ - -? บ่อน้ำไหงมาอยู่บนฟ้า ... เอ รึเป็นสวนสนุกที่อาจารย์ทำขึ้นมา = =” อะไรก็ช่างเหอะ

“?” “บ่อน้ำ ? ไหงไม่มีน้ำ แถม ... บ่อน้ำ ก้นทะลุด้วยแฮะ = =.”
ซักพักก็มีน้ำพุ่งมาจากข้างล่าง อย่างรวดเร็ว จนฉันไม่ได้ตั้งตัว

ครืน ~~~~ ซ่า !!!!

“ว๊ายย ~~~~!!!” ฉันลอยขึ้นไปข้างบน ด้วยแรงดันของน้ำ .... เป็นสวนสนุกที่น่ากลัวจริง เพราะฉันไม่ถูกกับน้ำ

ซักพัก ก็มาโผล่ข้างบน .... โอยย อิ่มน้ำค่ะ แล้ว ที่นี่ที่ไหนเนี่ย ?

“ท่านคือนานาโอะใช่หรือไม่ ?” เสียงใครบางคนถามขึ้นมา

“เอ่อ .... ฉันชื่อเซเรียค่ะ ไม่ใช่นานาโอะ” ... ลืมไปว่าเราคือ นักเวทย์ในตำนาน นานาโอะนี่
“ถ้าเกิดไม่ใช่ ก็กลับไปซะ !!”

แว๊บ ~~~~~~~~~~~ ตูม !!

...... ขาสั่นจนเดินไม่ออกเลย ..... มันอะไรกันนี่ เลเซอร์เมื่อกี๊ ..... หง่า ~~
สะพานที่จะเดินต่อ ขาดออกจากกัน แล้วจะไปต่อยังไงเนี่ย = =?

“แต่ ... ที่จริงฉันก็ชื่อ นานาโอะหน่ะแหละ แค่ล้อเล่นเฉยๆ ^ ^” (ตีหน้าซื่อไปเรา เดี๋ยวไม่รอด)

“...... จะบ้าเหรอ เมื่อกี๊ยังบอกไม่ใช่เลยนี่ !!” อะไรเนี่ย ? ไอ้สิ่งที่อยู่บนฟ้านั่น ทะเลาะกะคนเป็นด้วยแฮะ....

“ก็ฉัน .... มีร่างกายชื่อ เซเรีย วิญญาณชื่อ นานาโอะ นี่ !!”

“.....? เชื่อดีมั๊ยเนี่ย .... ไหนมาให้ดูหน้าหน่อยสิ ?”

ครืน ~~~~~

หวา ..... มีแผ่นดินไหวด้วยเหรอ >w<

......... เงียบกริบ ?

“เธอ !! มองไปไหน ?” ... เอ๋ ? เสียงมาจากไหนหว่า ?

“ยัยเซ่อ ตรงนี้ไง !!” ตรงนี้ ? .... เสียงมาจากข้างหน้า ....

“ .... ฮ ..... ฮึๆๆ .... ฮ่าๆๆๆ ก๊ากๆๆๆ ^ ^ แค่มังกรตัวกะเปียกเนี่ยนะ”

“....กรอด ..... - -*”

ตูม !!!!!!!!!!!!!

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป เมื่อ แม่สาวนักเวทย์ในตำนาน เจอมังกรโหด (ตัวเท่ามด) ติดตามต่อตอนหน้านะครับ ^ ^

ตอนที่ 3 The Age of Justice : Leaf Blade II

.......หลังจากที่ฉันได้เจอ สิ่งที่ไม่คาดคิด ?!? นี่มัน ... อะไรกันเนี่ย ?

“บ้าไปแล้ว .... บ้าแน่ๆเลย อ...อะไรกัน วิญญาณเทียม ?” ผลการทดลองที่ฉันหยิบมาอ่านทำให้ฉันแทบช็อค .... เพราะ เด็กๆ รุ่นราวคราวเดียวกับฉันทั้งหมดในหมู่บ้านนี้ มีรายชื่อในนี้หมดเลย ....

“เซเรีย !! ทำอะไรหน่ะ !!” แย่แล้ว ป๊ะป๋ามา .... แต่ เค้าใช่พ่อเราจริงเหรอ ? ทำไมมีไอ้เรื่องบ้าๆนี้เกิดขึ้นด้วย ?

“ขอถามอะไรซักอย่างนะค่ะ .... ว่าทำไมถึงมีรายชื่อเด็กๆในจัสติคทั้งหมดในบันทึกนี้ ?”

“บันทึกนั่น ..... อา .. แย่จัง มาเจอเข้าแล้วเหรอเนี่ย” ทำไม ... ? ทำไมพ่อถึงไม่พูดอะไร

“มันไม่จริงชั๊ยค่ะ ?? ใช่มั๊ย !!”

“มันเป็นความจริง ..... เซเรีย แต่เจ้าก็ไม่ต้องไปสนใจก็ได้นี่ ?”

“เรื่องของชีวิตคน .... เอามาทำอย่างนี้ได้ด้วยเหรอค่ะ ? มันบ้าชัดๆ”
ฉัน ... จะทำยังไงดีเนี่ย ? ทำอะไรไม่ถูกแล้ว .....

“เดี๋ยวก่อนสิ !! เซเรีย !!” ฉันไม่ฟังพ่อเพราะว่า ความจริงมันอยู่ในมือฉันแล้ว .... แล้วฉันจะต้องพึ่งใครดี ?

“(อีก 2 วันมาพบฉันที่นี่นะ)” ... อาจารย์จูเลี่ยน ... ใช่แล้ว .... อาจารย์จูเลี่ยนน่าจะรู้อะไรมากกว่านี้

ที่บ้าน อ.จูเลี่ยน

ก๊อกๆๆๆ ..

“อา หวัดดีค๊าบ ... มีอะไรให้ช่วยมั๊ยครับ ? เอ๋ .... เซเรีย ?”

“อาจารย์ค่ะ ..... มันคืออะไรเหรอ” ฉันยื่นสมุดบันทึกให้ดู พร้อมกับคำถามหลายๆคำถามที่ยัดเยียดให้เค้าด้วย ..

“อืมๆๆๆ.. เข้ามาคุยกันก่อนสิ ถ้าเกิดเรื่องนี้รู้ออกไปข้างนอกหล่ะก็ ... เรา 2 คนอยู่ไม่สุขแน่ๆเลย”

อาจารย์จูเลี่ยนได้อ่านบันทึกแล้วยังเฉยๆ หมายความว่างัยเนี่ย ?

“... จะเล่าอะไรให้ฟังก็แล้วกัน ...”

“ที่จริง ... การทดลองนี้ เกิดขึ้นกับ ... ผู้ที่มีพลังและความสามารถมาก โดยเริ่มจากท่านผู้ปกครองจัสติค และ ไล่ๆ ลงมาจนถึงพวก หัวหน้าหลักที่เก่งจริงๆ เพื่อจะได้มีกำลังพลที่ยังคงเหมือนเดิม โดยย้ายเอาวิญญาณของคนที่ตายแล้ว ... มาใส่ในร่างกายที่ว่างเปล่า เพื่อยังคงพลังไว้แต่ข้อผิดพลาดก็มีอยู่เยอะ เช่น ความจำที่หายไป ความไม่สมบูรณ์ของร่างกาย และ โรคภัยต่างๆที่ยังตามมา .... ทำให้จัสติค เป็นเมืองที่ละเมิดกฎของพระเจ้า ผมถึงไม่อยากให้ลูกชายผมอยู่ที่นี่ไงหล่ะ”

“แล้ว ? ทำไมต้องให้หนูไปด้วยหล่ะค่ะ อาจารย์ ?”

“เจอเคยเรียนประวัติศาสตร์ของจัสติคมั๊ย ?”
“เคยค่ะ ... ? ทามไมหร๋อค่ะ ?”

“เธอเคยอ่าน เรื่องของ นักเวทย์สูงสุดมั๊ย ? แกรนด์ เซจ รุ่นแรก เขาเป็นหัวหน้าหน่วยเวทย์ที่เก่งขั้น .... ล้มผู้ปกครองได้สบายๆเลยหล่ะ แต่เธอมีความจงรักภักดีเยอะ จึงไม่คิดเช่นนั้น แล้วเขาครองตำแหน่งนี้ได้ไม่นานเขาก็ตาย เพราะการเสียสละตัวเองเพื่อช่วยจัสติค ... เค้าจึงสิ้นชีวิต โดยที่ช่วยทุกๆคนไว้ได้”

อาจารย์เล่าอารัยให้ฟังเนี่ย ? งงจังแฮะ = =”

“หลังจากนั้น จึงมีคำสั่งให้นำวิชาต้องห้ามของอาณาจักร มิราจ มาใช้ ถึงแม้ว่าจะผิดก็ตามเพื่อให้ได้กลับคืนมา ... ของนักเวทย์แค่คนเดียว ... ทั้งๆที่คนอื่นๆก็เก่งไม่ต่างกัน”

“แล้วทำไมหล่ะค่ะ ทำไมถึงต้องทำอย่างนั้นด้วยหล่ะ”

“ความจงรักภักดี ... ไม่สามารถกลับคืนมาได้ไงหล่ะ ถ้าให้คนอื่นมาแทนที่ เข้าใจรึยังหล่ะ ?”

“ก็ยังไม่เกี่ยวกับหนูอยู่ดีนี่ค่ะ ? ... แล้วทำไมถึงเล่าให้หนูฟังอ่า”

“เพราะ คุณเซเรีย ... คือ ... นักเวทย์คนนั้น ... ที่ถูกย้ายร่างมาใส่ร่างกายของเด็กที่เสียชีวิต เพื่อมีร่างหล่อเลี้ยงวิญญาณ ไม่ให้สลายไป รู้มั๊ย ?”

“หนูเนี่ยนะ !!!”

นักเวทย์ในตำนานที่ฉันไปเจอในรูปโดยบังเอิญในสมุดวิช าประวัติศาสตร์ .... นั่นคือ ฉัน ?? ... นานาโอะ ...

ตอนที่ 2 The Age of Justice : Leaf Blade II

 

หลังจากถูก อ.จูเลี่ยน เรียกตัวไป ฉันก็งงๆ เกี่ยวกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น ..... แต่ แฮะๆ วันนี้ก็เลยไม่ได้เรียนช่วงเช้าเลย ^ ^ อู้ไป 1 วัน

 

“มิโอะจาง ~~~ งายมั่ง วิชาช่วงเช้า ?”

 

“อืม ก็ .... ไม่มีอะไรเพิ่มเติมค่ะ เหมือนเดิม ยังคงสอนต่อเรื่องเวทย์เล็กๆ น้อยๆ”

 

“สอนแค่นี้ แล้วเมื่อไหร่จะได้เลื่อนขั้นหล่ะเนี่ย = = เฮ้อ .... น่าเบื่อจริงๆ”

 

“อืม เซเรีย แล้ว .... ที่ อ.จูเลี่ยนเรียกพบทำไมเหรอ ?”

 

“ก็ ......” อ๊ะ …. เกือบลืมสนิทเลย ว่าอ.จูเลี่ยนนัดไปพบ อีก 2 วัน ดีนะที่มิโอะจังถาม ไม่งั้นลืมแน่ๆ

 

“เซเรีย .. เซเรียจ้ะ ?”

 

“อ่ะ อ๊า = = จ้ะๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเป็นแบบนู้ดแค่นั้นเอง ..... (เอง?)”

 

...... มิโอะจังมองหน้าฉันด้วยอาการที่ตกใจสุดขีด เพราะ .... ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย โอยย มัวแต่นึกเรื่องนั้น แล้วกลับกลายเป็นเอามารวมกับเรื่องมาสายซะนี่ = =”

 

“เอ่อ .... แฮะๆ ไม่มีอะไรจ้ะ ล้อเล่นนะๆ แค่พูดเล่นเฉยๆ ^ ^ เดี๋ยวงั้น ฉันกลับก่อนนะ บาย ~*

ฉันเลยปล่อยให้มิโอะยื่นงงอยู่คนเดียว ?

 

“นี่ !!! เซเรีย !!! ยังไม่เลิกเรียนนะ กลับได้ไง ?”

 

- -. ไอ้เรื่องบ้าๆ ทำให้เราคิดมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ..... เพิ่งจะหมดคาบเช้านินา

 

หลังเลิกเรียน ...... ปิ๊งป่อง !!!

 

“กลับหล่ะนะ มิโอะจัง พรุ่งนี้เจอกัน บาย ~*

 

“จ้ะ เจอกันพรุ่งนี้ บาย”

 

พอหวนกลับมาคิดอีกที ......

“อยากจะให้ช่วยดูแลลุกชายของผมที .... ลูกชายผมตกอยู่ในอันตราย แถมเจ้าลูกชายมันไม่ได้ธรรมดาด้วยสิ เอาพลังของผมไปทั้งดุ้นเลย ตอนนี้ผมส่งไปไว้ที่อดีตแล้วแหละ”

 

หมายฟามว่างัยนะ เอาลูกชายไปไว้ในอดีต ? อ๊า ~~ ไม่เอาแล้ว งง กลับบ้านหาป๊ะป๋าดีก่า ^ ^

 

“ป๊ะป๋า ~~~ !!!!” เอ๋ ? ท่านพ่อไม่อยู่หรอกเหรอ ง้านเข้าไปป่วนในบ้านดีกว่า แง่งๆ ข้อหา ลืมลูกสาวผู้น่ารัก

 

พอฉันเดินเข้ามาในบ้านของท่านพ่อ .... ห้องตรงนี้ เป็นห้องทดลองอะไรซักอย่างนึง ... เข้าไปดูดีกว่า แต่ว่า... ท่านพ่อบอกห้ามเข้านี่นา ..... ไม่รู้แหละ ใครบอกให้ลืมลูกสาวไว้ ^ ^

 

“อึ๋ย !! กลิ่นดอกไม้ หอมจนจะเอียน แหวะ ~~” ในห้องนี้ควันฟุ้งไปหมดเลยแฮะ มองไม่ค่อยจะเห็น ....

แล้วฉันก็เดินไปสะดุดเอาสิ่งๆนึง ...... แท่งแก้ว ? = =” เอาน่า ห้องทดลองก็มีบ้างแหละ ทำเป็นปอดไปได้เรา ...... ? บันทึก ? บันทึกไรอ่าเนี่ย ? สงสัยๆๆๆๆ หึๆๆๆ เอามาอ่านเล่นๆดีก่า ^ ^

 

“บันทึกการทดลองของโปรเจ๊ก Re Birth”

 

อารัยเนี่ย = =” มีตั้งหลายหน้าแฮะ ง้านเปิดผ่านๆก็แล้วกัน .....

 

ฉันเปิดผ่านๆตา แต่กลับเจอ ..... เจอชื่อตัวเอง ?

 

................................................................................................

ชื่อร่างเนื้อ : เซเรีย ....

 

สถานะ : N/A

 

สภาพหลังทดลอง : N/A

 

กรุ๊ปเลือดที่ร่างกายรับได้ : O

 

“นี่ ? นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ? แล้ว หน้าอื่นๆหล่ะ ?”

ฉันลองเปิดดูหน้าอื่นๆในบันทึกนี้ .......

 

................................................................................................

 

ชื่อร่างเนื้อ : มิโอะ ....

 

สถานะ : ไม่คอยปกติ อาจจะไม่สามารถนำวิญญาณสำรองใส่ในร่างได้

 

สภาพหลังทดลอง : ร่างกายรับได้ แต่ อาจจะไม่สมบูรณ์

 

กรุ๊ปเลือดที่ร่างกายรับได้ : AB

 

อ.... อะไรกันเนี่ย มิโอะก็มีชื่อในบันทึกนี้ยังงั้นเหรอ ? แล้ว ....แล้ว ก็ เด็กที่เกิดไล่เลี่ยกับฉันทุกคนในจัสติค ? นี่มัน ......หมายความว่าอะไรเนี่ย ?

The Age of Justice : Leaf Blade II

.................................................. .................................................. .................................................. .................................................. .................................................. .................................................. .................................................. ........
“เอ่อ ..... เช้าแล้วหร๋อ ? ฮ้าว ~~~ ขี้กียจไปเรียนจังเลยแฮะ = =” อะไรก็ไม่รู้เนี่ย ..... ไม่เห็นอยากเป็นเลย นักเวทย์” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง เพราะเบื่อหน่ายกับชีวิตที่เกิดมาทำอยู่ไม่กี่อย่าง ..... นอน,กิน และไปเรียน

“หง่า ...... ขี้เกียจๆๆๆๆๆ สุดๆ แต่ ทำไงได้ = =” ไปล้างหน้าดีก่า บ่นไปก็เมื่อยปาก ... รำคาญตัวเองด้วย”
ฉันเป็นนักเรียนใน โรงเรียนแห่งหนึ่ง แต่เรียนในสาขาเวทย์มนต์ ..... สาขาเวทย์มนต์สอนการใช้เวทย์มนต์ต่างๆนานา ตั้งแต่เวทย์หยุมหยิม จนถึงขั้น เวทย์รุนแรงๆ นักเรียนก็จะบ่งออกเป็น 3 ขั้น แต่การเลื่อนขั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดนะค่ะ จะต้องมีฝีมือให้เท่ากับขั้นต่อไปเสียก่อน จึงจะสามารถเลื่อนขั้นได้ .... ง่ายซะที่ไหนหล่ะค่ะเนี่ย = =”

อืม ว่าแต่ ..... โรงเรียนเนี่ยก็ชื่อแปลกๆนะ = =”
Lunatic Academy <<< โรงเรียน + คนบ้า !!! หนูมะช่ายคนบ้าซักกะหน่อย ..... ในจัสติคมี โรงเรียนแบบนี้ได้ยังไง ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ ที่ต้องเข้ามาที่นี่ เพราะคุณพ่ออยากให้เป็นนักเวทย์ ..... ที่อื่นถมเถไป ไหงต้องที่นี่ด้วย (ที่จริง พ่อหนูจบจากที่นี่ค่ะ = =”) พ่อของฉันเป็นนักเวทย์ระดับหัวหน้าหน่วยของจัสติค แต่ .... ติ๊งต๊องชะมัด เวลาที่เจอฉันนะ ทำหยั่งกะ ลูกตัวเองอายุ 2 ขวบ ตลอดเวลา ไม่อายชาวบ้านเล๊ย

อ๊ะ !! ลืมบอก แฮะ ฉันชื่อ เซเรียค่ะ(Seria) ความใฝ่ฝันหร๋ฮค่ะ ? อืมมม ...... อยากเป็นนักเวทย์ที่เก่งๆ เหมือนท่านแกรนด์ เซจ(Grand Sage)ที่ 2 ค่ะ หูยยยย !!!! เท่มากๆเลยหล่ะ ^ ^ มีผ้าคลุมสวยๆ .. มีบริวาร .. และ บลาๆๆ ^ ^ อา ~~~ งั้น ไปเข้าเรียนดีกว่า ....

กริ๊ง !!!!!!!!!!! เสียงเตือนว่าควรเข้าเรียนได้แล้วนะ เพราะใครเข้าสายหล่ะก็ ..... โดนจับแก้ผ้า เป็นแบบนู้ดแน่ๆเยย =.= แต่เสียใจด้วยค่ะ มาทันเวลาเป๊ะ อิอิ

“อรุณสวัสดิ์จ้ะ เซเรีย”
“อ๊า ~~ อรุณสวัสดิ์จ้า มิโอะ(Mio) มาแต่เช้าเชียว”
“ไม่เช้าแล้วนะค่ะ 9 โมงพอดี รีบแทบแย่ กลัวไม่ทัน”
มิโอะจัง เป็นเพื่อนกับฉันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วค่ะ ^ ^ ตั้งแต่สมัยอยู่ โรงเรียนเตรียมนักเวทย์ .... แต่มิโอะจังเก่งมากๆเลยในการเรียน ..... ตรงกันข้ามกับฉันที่เก่งในการใช้เวทย์ = =” สงสัย เพราะพลังที่ถ่ายทอดมาจากคุณพ่อ มีเยอะเกินเด็กทั่วๆไป เหอๆ คุณครูทุกๆคนยังต้อง ร่ายเวทย์ป้องกันไว้ เวลาฉับเข้าสอบเลย ^ ^

“อะแฮ่ม .... คุณเซเรีย เข้าพบท่านจูเลี่ยน(Julian)ด่วนครับ” ??? ทะมายอ่า ~~~~ ไม่ได้เข้าสายซักหน่อยนินา .... ไหงต้องเข้าพบอาจารย์จูเลี่ยนด้วยอ่า

“แต่ว่า .....”
“ไม่แต่ครับ !!” คุณครูที่ปรึกษา หมายเลข 0 กำชับอีกทีว่า ไปให้ได้ >> คุณครูหมายเลข 0 = อ้วนมากๆๆๆ ค่ะ ^ ^ แต่ที่จริงแกชื่อว่า เลซี่ค่ะ(Lazy) .... ก็สมควรอยู่หรอกนะค่ะ

“ค่ะๆๆ ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ .... (มิโอะ .. ระวังๆหน่อยนะ สงสัย เราสองคนจะโดนจ้องเล่นงานอีกแน่ๆเลย)”
“(ค่ะๆ .... รู้สึกถึงรังสีอำมหิตเหมือนกันค่ะ)”

“นี่เธอ !!! ซุบซิบไรกัน ห๊า !! เซเรีย ไปได้แล้ว ส่วนเธอ ก้ไปเข้าห้องได้ !!”

ห้องพักครู .....

“อ๊ะ !! อาจารย์จูเลี่ยนม่ายอยู่ ^ ^ อิอิ ชิ่งดีกว่า ชะแว๊บ .....”
“ไปไหนเหรอครับคุณเซเรีย ? ^____^” แป่วว..... รู้สึกพลังอำมหิตจะเยอะกว่า อาจารย์ หมายเลข 0 อีกแฮะ ยอมจำนนดีก่าเรา

“คือว่า .... ผมมีเรื่องจะขอร้องคุณเซเรียนิดหน่อยนะ”
“? อะไรหร๋อค่ะครู ?”

“อยากจะให้ช่วยดูแลลุกชายของผมที .... ลูกชายผมตกอยู่ในอันตราย แถมเจ้าลูกชายมันไม่ได้ธรรมดาด้วยสิ เอาพลังของผมไปทั้งดุ้นเลย ตอนนี้ผมส่งไปไว้ที่อดีตแล้วแหละ”
เอ๋ ?? อาจารย์พูดอะไรแปลกๆแฮะ =.= ส่งไปไว้ในอดีต ??
“แล้วก็ .... ทีสำคัญ .... ฉันไม่อยากให้เขามารับบทเหมือนผม อยากให้จบสิ้นแค่ผมเป็นรุ่นสุดท้าย ของความเร็วเหนือเสียง ซิลฟาเรียล(Silphareal)”
“แต่ .... ให้หนูไปปกป้องเนี่ยนะค่ะ = =” สงสัยเลือกผิดคนแล้วหล่ะค่ะ แล้ว ทำไมไม่ส่งพวกที่เก่งๆกว่าหนูไปหล่ะค่ะ ไม่เอาพวก นักเวทย์ระดับ 2 รึไม่ก็ ระดับ 3 ไปหล่ะค่ะ ?”
“เซเรีย ..... ในตัวเธอมีพลังที่สามารถปกป้องลูกชายผมได้ คนอื่นไม่มีพลังนี้ แม้แต่ท่านพ่อของคุณ ท่านเลซาร์ด(Lazard) ยังไม่มีพลังนี้เลย เอาเป็นว่า อีก 2 วันมาพบผมที่นี่อีก นะ ..... ผมขอร้อง” อาจารย์ทำไมทำหน้าตาหมดหวังขนาดนั้นด้วยหล่ะ ?

ตอนที่ 11 Leaf Blade

 

รู้สึกว่า .... ช่วงนี้ ผมจะไม่ได้ฝึกฝีมือซักเท่าไหร่เลย .... แค่ปกป้องนานาโอะ ก็ยังแทบตาย และในครั้งก่อนด้วย อยากจะช่วยรูเซีย แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทำไม .... ต้องซ้ำรอยเดิมด้วย ....

 

หลังจากที่พวกผมได้อำลาหมู่บ้านนี้แล้ว ก็เดินทางกลับไปที่เมืองดีไลท์ เพื่อรายงาน ภารกิจ แต่ราฟาเอล ดูเหมือนไม่อยากจะกลับซักเท่าไหร่

 

"เหๆๆ ~ ท่านราฟาเอล ไม่อยากกลับบ้านหรือ ?" โจพูดพลางแหย่ ราฟาเอล เพราะว่า การทำนอกเหนือภารกิจ เป็นสิ่งที่ผิด เพราะอาจจะทำให้เกิดสงครามได้โดยง่าย

 

"...... อืมม กลับไป ไอ้บ้า เรจิน(Rei - jin)ซักข้าสะอาดหมดจดแน่ๆ เฮ้อ ..."

 

ท่านเรจิน เป็นหนึ่งในสี่ ของแม่ทัพหน่วยหลัก ซึ่งเป็นคนควบคุมหน่วยเราอีกทีนึง แต่รู้สึกไม่ค่อยจะถูกกับราฟาเอลซักเท่าไหร่ เพราะเขาทั้งสอง เป็นคู่ปรับกันมาก่อน

 

"นู๋ .... ผิดหร๋อค่ะ ?"

 

สายตาทั้งสามคู่ จ้องไปที่นานาโอะ

 

"ช่างมันเถอะ ไม่เป็นไรหรอก แค่โดนตักเตือนนิดหน่อย" ราฟาเอล ปลอบใจ นานาโอะ ที่รู้เท่าไม่ถึงการ

 

ซักพักเราก็มาถึง ดีไลท์ ..... ดีไลท์ เกิดอะไรขึ้น !!

โจ จึงรีบลงจากรถม้า เพื่อที่จะได้วิ่งไปถึงให้เร็วที่สุด ผมก็เลย วิ่งตามโจไป

 

"นี่มัน .... อะไรกันเนี่ย พวกจัสติค มาโจมตี ดีไลท์ ?!?" โจไม่รอช้าที่จะปกป้องเมืองที่เป็นบ้านเกิด

 

เหล่าทหราจสติค มีมากเกินไป ผมจึงดึงโจไว้

"เดี๋ยวก่อนสิ โจ !! มันมากเกินไปแล้ว ... ลำพังเราหน่วยเราทำอะไรไม่ได้มากหรอก"

 

"......" โจกับผมจึงได้แต่มองหน้ากัน คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร

 

"เฮ้ !! นั่นมัน เรจินนี่ !!" ราฟาเอลมองหาผู้ที่สามารถจะรวมเป็นกลุ่มก้อนได้ "ทั้งสอง ตรงไปที่เรจินเร็ว !!"

 

ผมกับโจ เลย ตรงไปที่ท่านเรจินเพื่อเป็นกำลังให้

 

"อ้าว ไอ้หนูทั้งสองคนนี่ เด็กในทีมราฟาเอล อืม มาก็ดีแล้ว จะได้อัดมันให้กลับไปเสียที"

ท่านเรจิน ผู้ที่สามารถ ควบคุมดาบได้มากกว่า 2 เล่ม ในคราเดียว ยืนปะทะกับเหล่าทหารจัสติค นับ 100 ได้อย่างสบายๆ

 

ผมกับโจ เลยงัดฝีมือที่สุดๆ ออกมาเพื่อปกป้องดีไลท์

 

สักพัก ก็มีพวกหัวหน้าหน่วยของฝ่าย จัสติคโผล่มา แต่ระดับฝีมือของผม ก็ เท่าๆกับหัวหน้าหน่วยของจัสติค

 

"ฮ้า !!!!! วิ่งเข้ามา พวกแก !!! วิชา ระบำดาบ 8 ทิศ !!" ท่านเรจิน งัดท่าไม้ตายสุดยอดออกมา

 

ฉั่วะๆๆๆๆๆ !!

 

เหล่าทหาร โดนแค่คมดาบ ก็ กระเด็นแบบไม่รู้ตัวแล้ว เพราะท่านเรจินนอกจากจะมีพลังในการควบคุมดาบแล้ว ยังฝึกพลังกาย จนมีมากเท่าๆกับราฟาเอลเลยแหละ

 

"ท่านเรจิน แล้ว ท่านฮอล์คหล่ะครับ ?"

 

"ฟอซ นายไม่ต้องห่วงท่านฮอล์คหรอกนะ เพราะชายผู้นั้น มีพลังที่นายและฉันไม่เคยเห็น ซ่อนอยู่ด้วย ตอนนี้ ห่วงตัวเองเถอะ"

 

ส่วนนานาโอะ ก็ กระหน่ำเวทย์ใส่เหล่าฝูงสุนัขจัสติคอย่างไม่ขาดสายเหมือนกัน

 

ส่วนผม .... กำลังประดาบกับหัวหน้าหน่วยของจัสติคอยู่ คร่าวๆว่า เค้าชื่อ จูสต์(Just) ผู้ใช้หอก ที่ใช้ได้คล่องแคล่วมาก จนผมยังช้ากว่าเขาซะด้วยซ้ำไป

 

"(นี่มันอะไรกันเนี่ย ? ทำอะไรมันไม่ได้เลย)"

 

"เอาหล่ะ เจ้ากับข้าไม่มีความแค้นกัน ตายๆซะจะได้จบๆ" จูสต์จึงลุยเข้ามา โดยไม่รีรอคำตอบของผมเลย

 

วืด ... วืด ... เคร้ง !! "นี่ !! นายพูดอย่างนี้ หมายความว่าฉันจะต้องตายหรือ ?" รู้สึกว่าเขาจะบันดารโทสะให้ผมรู้สึก อยากจะฆ่าเขาขึ้นมาทันที ผมไม่รีรอที่จะเร่งใช้ระดับสูงสุดของ ซิลฟาเรียล ความเร็วเสียง

 

"ย้าก !!"

 

เคร้ง .... เคร้งๆ ๆ 

ความเร็วของผม เริ่มจะทันเจ้าหอกนี่แล้ว แต่ว่า "แค่ทัน" เท่านั้น ไม่สามารถทำให้มีรอยขีดข่วนได้เลย

 

"...... น่าเบื่อจริงๆ ฆ่าเจ้าเลยดีกว่า !!" จูสต์เงื้อปลายหอกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หลบไม่ทันแน่ๆ !! ทำไงดี !!

 

ฟุ่บ !! ..... ??

 

เอ๋ ? ... อะไรเนี่ย ผม ... บินได้เหรอ ?

"อ้าวๆ เลิกตกใจได้แล้วฟอซ .... เจ้าหน่ะ ยังตายตอนนี้ไม่ได้ ข้าจะฝากเจ้าไว้กับนานาโอะก็แล้วกัน" ท่านฮอล์คหิ้วผมขึ้นมาก่อนที่จะโดนสับขาดครึ่ง พร้อมๆกับ .... ราฟาเอลที่ลงไปแทนที่ผม รับหอกนั่นแทน ...

 

"ไม่เจอกันซะนานเลยนะ ... ไอ้เพื่อนยาก ยังไม่ตายอีกเหรอ ?" ....ราฟาเอล ... รู้จักคนถือหอกที่ชื่อจูสต์ด้วย ?

 

"นานาโอะ !!!! ฝากพ่อหนูนี่ด้วยนะ ^ ^ เดี๋ยวฉันจะไป ช่วยคนในนครดีไลท์ต่อ หนีไปให้ไกลๆเลยนะ !!"

พูดจบ ท่านฮอล์คก็บิน กลับเข้าไปใน ดีไลท์อีกครั้ง .... นี่เหรอ ? พลังที่แท้จริงของท่านฮอล์ค .... สง่างามจริงๆ ปีกที่เห็นลางๆ ไม่ชัดเจนอันสวยงาม แต่ก็สามารถมองออกว่าเป็นปีก

 

"ไปเถอะ ... ฟอซ ไม่มีเวลาแล้วนะ ท่านรูเซียรออยู่" เอ๋ ? ท่านรูเซีย ? ทำไมนานาโอะเรียกรูเซียว่าท่านหล่ะ ....

 

..... ผมวิ่งตามนานาโอะไป ไม่ช้าก็เจอกันกับรูเซีย

 

" เฮ้ ~~ ฟอซ ไม่เจอซะนาน พร้อมที่จะไปรึยัง ?" ไป ? ไปไหนหล่ะเนี่ย แล้วเขาทั้ง 2 จะพาผมไปไหนหล่ะ ?

 

ครืน ~~~ !!!!

 

เหมือนจะเป็น ... มังกร ... ไม่ใช่สิ เรือเหาะนี่นา ~~ ทำไม ถึงมีเรือเหาะได้หล่ะ ?

 

"เอาหล่ะ ไม่มีเวลาสงสัยนะ ไปกันได้แล้ว"

 

แต่ทว่า !!!

 

"อืมม .... จะหนีไปซะแล้วเหรอ ลูกชายสายฟ้า รูเซีย ?"

ผู้ชายคนนี้หน้าตาคุ้นๆ มาพร้อมกับมังกรไฟ แถม ... รู้จักรูเซีย ? อ๊า !! ใช่สิ ผู้ควบคุมมังกร รอยด์ !!

 

"เจ้าบ้านี่ จะตื้อไปถึงไหน เลิกทำลายอนาคตเสียที !!ลีฟเบลดคือผู้ที่กำหนดอนาคต ถ้าเกิดแกจะทำในสิ่งที่แกคิดหล่ะก็ ไปคิดในนรกซะ !!"

 

รูเซีย !?! ทำไมยังใช้ดาบสายฟ้ได้เหมือนเดิม .. แถม พลังยังดูเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย

 

"โอ .... คิดจะฆ่าข้าเหรอ ไม่กลัวโดนไฟจากบาฮามูทเหรอไง ? หึๆๆๆ" ----- "ก็ลองดูสิ !!"

 

"ไปเถอะฟอซคุง ช้าไม่ได้แล้วนะ ... อนาคต นายเป็นผู้กำหนดแล้วนะ !!"

 

..... ทำไมทุกคนตีโพยตีพาบอบ่างนี้ เห็นผมเป็นอะไร ? ผมไม่ใช่อนาคต ? ทำไมต้องเอามาฝากผมไว้ด้วย ? กำลังจะถามนานาโอะว่ามันคืออะไรกันแน่

 

"นานาโอะ นี่มันอะ.... ?"

 

ตูม !!!!!!!!! ครืน ~~~

 

"แย่หล่ะ ไซโค ตามมาได้ไงเนี่ย ?" ? นักเวทย์ออล เอเลเมนท์ ไซโค ? ทำไมถึงกลับออกมาจากเรือ โนอา อาร์คได้ ?

 

"ไปเลย เรด วัลคีรี่(Red Valkyrie) !!"

 

เรือเหาะนี่ก็ ขยับตามคำสั่งของนานโอะ ? แล้ว ..... ท่านฮอล์ค โจ ราฟาเอล รูเซีย .. คนอื่นๆหล่ะ ? อนาคต คืออะไร ?

 

จบตอนที่ 11 Leaf Blade

 

คำฝากจากผู้เขียน

 

คือ ลีฟเบลดในตอนนี้ จะถือว่าจบภาคแรกแล้วนะครับ เพราะภาคต่อไปจะเป็นเรื่องราวของนานาโอะซะที ^ ^ อยากเขียนมานาน แต่ไม่รู้จะลงไง เลย จับแยกซะ จะได้ไม่สับสน อิอิ ขอขอบคุณด้วยนะครับ ที่ติดตามผลงานของมือใหม่ ที่ไม่ค่อย จะเก่งซักเท่าไหร่ = ="

 

ปล.รักคนอ่านเน้อ ^ ^

ตอนที่ 10 Leaf Blade

 

และแล้ว การต่อสู้ในภารกิจแรก ของพวกผมร่วมกับสมาชิกใหม่ นานาโอะ ก็จบลง ด้วยฝีมือของนานาโอะ(ที่กำลังงอน) โดยที่ นานาโอะใช้เวทย์ต้องห้าม เพื่อขังไซโคไว้ใน เรือ โนอาอาร์ค ....

 

...... การเผชิญหน้าระหว่าง จัสติค และ เหล่าผู้กล้าลีฟเบลดร่วมมือกับชาวบ้าน ก็จบลง ผม โจ และราฟาเอล ได้แต่อึ้งกับ สิ่งที่เกิดขึ้น ผู้หญิงคนที่ซื่อๆ ดูซนๆ กลับกลายเป็นนักเวทย์ที่เก่งกาจ สามารถปราบแม่ทัพของจัสติคลงไปได้ อย่างง่ายดาย โดยไม่มีบาดแผลใดๆเลย

 

"อ๊ะ ... ฟอซจัง เลือดออกเยอะแล้วนะ ไปห้องพยาบาลเหอะ" นานาโอะ วิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ แล้วก็พยุงผมขึ้นมา เพื่อที่จะไปเรือนพยาบาล

 

"อืม ... เหมือนในประวัติเด๊ะเลยนะ ยัยหนู นานาโอะเนี่ย เก่งเกินคาดจริงๆ" ราฟาเอล พูดพลางปัดฝุ่นที่เคลอะตัว

 

".... นั่นหน่ะสิครับ ขนาดผมยังอึ้งเลย" โจก็อึ้งตามราฟาเอล "งั้น เดี๋ยวผมไปช่วยดูแลคนในเมืองก่อนนะครับ"

 

ผมมองดูนานาโอะอย่าง งง กับ สิ่งที่เธอทำเมื่อซักครู่

 

" .... ? มองไรเหรอ ฟอซจัง ... มีอะไรผิดปกติเหรอ ?"

 

"....เปล่านิ"

 

"ก็ดีแล้ว ^ ^ จะได้ไปทำแผล .... " นานาโอะก็เป็นลมล้มลง เมื่อเห็นแผล .... = =" อะไรกันเนี่ย คนป่วย ต้องพยุงคนปกติเหรอ

 

.... ณ ห้องพยาบาล

 

"อืม ... ฟอซ นายเนี่ย โดนไฟเผาเต็มๆเลย ไม่เจ็บเหรอ ?"

 

" ?..... อ๊ากกกก !!! เจ็บๆๆๆๆๆ"

 

"..... รู้สึกช้าจริงๆ"

"แล้ว นานาโอะ เป็นไรหล่ะนั่น ? หามนายมาไม่ใช่เหรอ ?"

 

"อืม .... ก็ สงสัยแพ้เลือดมั้ง"

 

"เฮ๊ย !! นายจะบ้าเหรอ เอาเลือดให้นานาโอะกิน !!"

 

"ไม่ช่าย ~~~ = =" เธอเห็นแผลของฉัน เลยลงไปหลับปุ๋ยเลย"

 

ผมกับโจ เลยสนธนา เฮฮา ซะลั่นห้องเลยจน ....

 

ตูม !!!!!!!!!!!!!!!  ------------ ชิ้ง .....

"นินทาใครเหรอค่ะ ?"

 

ผมกับโจ เลยได้นอนพักอีกรอบ ..... เฮ้อ ~~~

 

ตกเย็น โจก็หนีผมไป ปล่อยผมนอนแหงกอยู่บนเตียงคนเดียว ... แล้วก็ ลุกไม่ได้ซะด้วยสิ = =" ซวยซ้ำซ้อน

 

ก๊อกๆๆ !! "นี่ๆ บ่นไรเหรอ ฟอซจัง ? เอาข้าวมาให้กิน นินทาอีกแล้วเหรอ ?" นานาโอะ มาตอนไหนเนี่ย เกือบเผลอนินทาเลยนะเนี่

 

"อ่า ... ขอบคุณนะ นานาโอะ ว่าแต่ เห็นโจบ้างมั๊ย"

 

"ไปไหนก็ไม่รู้กับราฟาเอล มีอะไรลับๆล่อๆหน่ะ สองคนนี้"

 

".... นานาโอะ ถามอะไรได้มั๊ย ?" นานาโอะทำหน้างงนิดๆ

 

"ว่ามาสิ ?"

 

"...... เธอ ... มีพลังของเรือนั้นได้ยังไงเหรอ ?"

 

นานาโอะเงียบไปพักนึง ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง ... สงสัย ผมต้องไปง้อเธอแล้วมั้งเนี่ย

 

"นี่ นานาโอะ ... โกรธผมเหรอ ?"

 

"ป่าวๆ ไม่มีอะไรหรอก ... แต่ว่า...บางสิ่งไม่ควรรู้จะดีกว่านะ" นานาโอะ ทำหน้าเศร้าๆ ผมเลยไม่เซ้าซี้

 

"...เดี๋ยวถึงเวลา ก็ จะรู้เองแหละ" ^ ^

 

อืมม .... เวลาที่นานาโอะยิ้ม น่ารักดีนา~~ เฮ๊ย !! คิดไรฟ่ะเนี่ย !!

 

ผมก็เลยถือโอกาสนี้ พักผ่อนระยะนึง เดี๋ยวพรุ่งนี้ ก็คงกลับไป ดีไลท์ ได้แล้วมั้งแต่ว่า

 

ตูม !!!!!!!!!!!!!!!! ครืนๆๆๆ

 

เสียงอะไรอีกหล่ะเนี่ย ? เดินออกไปดูดีกว่า

 

..... ไว้อาลัยกับภาพที่เห็น นานาโอะ อัดราฟาเอล กับ โจ ปลิวไปคนละทิศ คนละทาง เนื่องด้วย เหตุได้ อันนี้ก็ .... ไม่รู้นะครับ

 

จบตอนที่ 10 Leaf Blade

ตอนที่ 9 Leaf Blade

 

หลังจากที่ นานาโอะได้ สู้กับนักเวทย์ระดับแม่ทัพของจัสติค ไซโค นานาโอะพลาดท่าให้กับไซโค แต่ ผมเข้ามาขวางไว้ได้ ผมบาดเจ็บเล็กน้อย เพราะกางเขนไฟของไซโค แต่ระลอกสองของการโจมตีจากไซโค ทำให้สิ่งที่มหัศจรรย์เกิดขึ้น

 

นานาโอะได้ใช้เวทย์มนต์ทแปลกๆ ที่ผมเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่จำไม่ได้ เป็นลูกบอลออร่า สีฟ้าสุกใส แล้วก็พุ่งเข้าใส่ไซโค !!

 

ครืน ..... ตูม !!

 

ไซโครับการโจมตีอย่างแรงจนกระเด็นไปไกล

 

"หนอย .... อะไรกันเนี่ย แต่มันรวมออร่าเวทย์ชั้นสูงไว้เฉยๆ ถึงกับซัดเรา กระเด็นเลย มันเป็นใครกันแน่ ?"

 

"เอาหล่ะ เจ้ายอมถอยทัพไป แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า" นานาโอะพูดอะไรแปลกๆอีกแล้ว แต่ก็ดูเหมือนไม่ใช่นานาโอะคนเดิมเลย

 

"หึๆ คิดจะให้ข้าถอยทัพโดยการขู่เรอะ ? ง่ายไปมั้ง เพราะข้าคือ ออล เอเลเมนท์นะเฟ้ย !!"

แล้วไซโคก็ใช้พลังลม ดันตัวเองขึ้นไปบนฟ้า

 

"ไปตายซะ พลังเวทย์ไฟขั้นสูงสุด กรงเล็บของซาลาแมนเดอร์(Salamander Claw)"

ไซโค ปล่อยพลังเวทย์สูงสุดของไฟออกมา เป็นเหมือนกับปีกของนก ติดอยู่ที่หลังของเขา

 "จบในการโจมตีครั้งเดียวที่ข้าไม่ได้ใช้มานาน หลังจากที่สู้กับเจ้าจูเลี่ยน ย้าก !!"

 

ไซโคพุ่งมาหานานาโอะโดยตรง

 

ชิ้ง -------------- ตูม !!

นานาโอะหลบพลังนั่นอย่างรวดเร็ว แล้วสวนกลับด้วย แสงออร่าในมือนั่นอีกที

 

เปรี้ยง !! พลั่กๆๆๆไซโค ปลิวกลับไปที่เดิม

 

"ถึงตาชั้นแล้วนะ ท่านนักเวทย์ ออลเอเลเมนท์"

นานาโอะใช้ความเร็วที่ไม่รู้เอามาจากไหน แว๊บเดียวก็ถึงตัวไซโค แล้วก็ซัด !! เปรี้ยง !!

เศษหิน ปลิวออกมาจากร่างกายของไซโค

 

"หึๆๆๆ บอกแล้วไงว่า จะฆ่าข้า เร็วไปร้อยปี เพราะข้าคือ ออลเอเลเมนท์ไง !!"

ไซโคใช้เวทย์สายดินเพื่อนำมาเป็นชุดเกราะป้องกันพลังของนานาโอะ แต่ไซโคก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ดี

แล้วไซโคก็เหาะขึ้นฟ้าอีกทีนึก

 

"ไปตายได้แล้วมั้ง .... เวทย์ไฟพิเศษที่ข้าคิดค้นเอง เมทิโอร่า(Meteora) !!!"

เวทย์มนต์นี้ เป็นเวทย์เรียกวัตถุนอกโลกให้มาทำลายเป้าหมายที่กำหนดไว้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับขนาดของวัตถุ ซึ่งผมเคยเห็นเมื่อครั้งที่ไปทำภารกิจครั้งแรกๆ เกือบไม่รอดแหนะ แต่ครั้งนี้ก็ ภาวนาให้มันเป็นเศษหินก็ดีเหมือนกัน

 

ผิดคาดครับ !! ขนาด 1/8 ของดวงจันทร์ มันค่อยๆเคลื่อนลงมา ที่สนามรบนี่ !!

 

"ฮ่าๆๆๆ ตายๆกันหมดนี่แหละ ไอ้พวกบ้า !!"

 

......งึมงำๆ.......

นานาโอะก็เริ่มทำอะไรซักอย่าง ระหว่างที่ลูกหินผสมไฟ กำลังหล่นลงมา

 

"หึๆๆๆ หยุดให้ดูหน่อยสิ แม่หนู" ไซโคยืนอยู่ข้างบนอากาศเพื่อยืนดูผลงานตัวเอง

 

"หนีไปให้หมดเร็วทุกๆคน" ราฟาเอลตะโกนบอกชาวบ้าน ให้รีบหนีไป ก่อนที่จะแหลกไปกับอุกกาบาตนี้

 

"เวทย์มนต์หยุดยั้งทุกๆสิ่ง !! ขอยืมพลังจากเทพทั้งหลายเพื่อปกป้องผู้คนที่ข้าอยากจะปกป้องด้วยเถิด !! เซฟตี้ เฮล์ม(Safty Helm)!!"

 

นานาโอะได้ใช้เวทย์มนต์ปกป้องหมู่บ้าน เป็นคล้ายๆ หลังคาคลุมบริเวณหมู่บ้าน

 

ด้วยความเร็วของอุกาบาตจึง ปะทะกับ เซฟตี้เฮล์มอย่างแรง

 

ครืน~~~ ตูม !!!

 

ลูกไฟยักษ์ ลูกนั้น หายไปในพริบตา โดยที่ความสามารถของเซฟตี้เฮล์มยังสามารถดูดซับ พลังเวทย์ได้อีกด้วย

 

"ถ้างั้น .... ข้าจะส่งเจ้าไปที่ที่ไกลโพ้นซะ" นานาโอะพูดพลางรวบรวมพลังออร่าแปลกๆนั่น แต่ทว่า มันดูเหมือนกับมีพลังมากกว่าเดิม ถึง 100เท่า

 

"เวทย์มนต์ต้องห้ามของอาณาจักรมิราจ !! เรือโนอาอาร์ค(Noar Ark)!!" สิ้นการร่ายมนต์ของนานาโอะ ก็มีเรือเหาะ แทรกแผ่นฟ้ามาจากข้างบนลงมาข้างล่าง ขนาดเท่ากับต้นไม้ที่ ดีไลท์ ได้มั้ง

 

"อ...อะ..อะ...อย่า....อย่าทำอย่างนั้นนะ..." ไซโคหวาดกลัวเรือลำนี้ แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม

 

และ เรือลำนี้ก็ เปิดประตูเรือ ที่อยู่ด้านล่างออกมา และมีปืนกระบอกใหญ่โผล่ออกมา เตรียมที่จะยิง แต่.....

แต่กลับกลายว่า มันดูดเอาไซโค และอาณาบริเวณนั้น ขึ้นไปด้วย ....

 

"อ๊ากกกกกก !!!!!! ช่วยด้วย !!!!!" และแล้ว เรือนั่นก็ บินกลับขึ้นไปเหมือนเดิม และไซโคก็คงจะอยู่ในเรือนั่นด้วย

 

จบตอนที่ 9 Leaf Blade

ตอนที่ 8 Leaf Blade

 

หลังจากที่พวกจัสติคมาตามที่นัดหมายไว้ โดยที่ แบกอาวุธมาด้วย สงสัยจะมาเล่น เบสบอลแน่ๆเลย แต่ว่านานาโอะเนี่ยสิ ไม่ทำตามแผน แถมยังวิ่งมาสาดน้ำ ลูกเบ้อเริ่มอีกด้วย - - เอ.... รู้สึกเรื่องวุ่นๆจะเกิดขึ้นอีกแล้วคับ

 

"โอยย... เย็นซาบซ่าจริงๆ น้ำที่ไหนเนี่ย หล่นตูมทีเดียว" ราฟาเอลบ่นพึมพำ "สงสัยจะเป็นฝีมือของนานาโอะแน่ๆเลย"

 

ทุกๆคนที่กำลังงงกับลูกบอลน้ำเวทย์มนต์ของนานาโอะนั้น ก็มีแม่ทัพของฝ่ายจัสติค ปรากฏตัวออกมา

 

"เป็นเวทย์ที่เยี่ยมจริงๆ กำหราบทีเดียวทั้งสองฝ่าย หึๆๆๆ น่าสนใจแฮะ สงสัย พลังเวทย์คงมากโขเลย ถึงใช้ลูกบอลน้ำลูกใหญ่ได้ขนาดนี้" ชายที่มีร่างกายเล็ก ดูเหมือนไม่มีพละกำลัง แต่คงจะฉลาดมาก ได้เดินมาดูผลงานของนานาโอะ

 

"นั่นคงจะเป็นหัวหน้ามันแน่ๆเลย ... ฟอซ ปลิดชีวิตมันเลยก็ดีนะ" โจกระซิบบอกผม ผมเลยหันไปมองราฟาเอล แต่ราฟาเอลก็คงจะบอกเหมือนกันกับโจ ผมเลยไม่รอช้า ฮึ่บ !!

 

ฟ้าว ~~~ เปรี้ยง !! "อึ่ก !! อะไรเนี่ย .... ทำไมเข้าใกล้ตัวมันไม่ได้" ผมใช้ความเร็วสุดขีดแต่ เข้าไม่ถึงตัวชายผู้นี้

 

"โอะ !! ตกใจหมดเลย หึๆ สงสัย ไม่รู้จักข้าหล่ะสิ .... ออล เอเลเมนท์(All Element) ไซโค(Psycho) ไงหล่ะ ... มีเวทย์ไหนในโลกนี้ ที่ข้าใช้ไม่ได้บ้าง" ชายผู้นี้เลยแนะนำตัวและเอยต่อ "ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นเจ้าพวกบ้านี่ ที่ลอบฆ่าท่าน ซามูเอล(Samuel) แต่ก็โง่จริงๆ ที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ ฆ่าผิดตัว ฮ่าๆๆๆ"

 

ผมกับทุกๆคนในหน่วย เป็นงง ภารกิจนั่น เราฆ่าผิดตัวเหรอ ? เป็นไปได้ไง ?

 

"แม่หนูนั่น ข้าสนใจจังเลย ไปอยู่กับข้ามั๊ย เดี๋ยวข้าจะส่งเสริมเจ้าให้เป็นแม่ทัพอีกคน" ไซโคพ฿ดพลาง เดินไปหานานโอะ

 

"หนีไปนานาโอะ !!" แต่ผมว่าคงจะไม่ได้การแล้ว "ย้ากกก !!!" ~~~ เปรี้ยง !! แล้วผมก็ปลิวออกมาอีกครั้งนึง

 

"งี่เง่าสิ้นดี รู้อยู่ว่าทำอะไรไม่ได้ ก็อยู่เฉยๆสิ เดี๋ยวันจะเอ็นดู แม่หนูนี่เอง..."

 

".... ผู้หญิงเขาไม่ได้ทำตามใจใครง่ายๆหรอกนะค่ะ รู้ไว้ซะคุณนักเวทย์ ~~ ย้า...... เวทย์ทวนน้ำน้ำแข็ง ไอซ์ จาเวลีน(Ice Javelin)" นานาโอะ เรียกหอกโดยการใช้น้ำ แล้วลดอุณหภูมิให้น้อยลง จนเป็นหอกที่แข็งแรงออกมา

 

"หึๆๆ คิดจะใช้ไม้จิ้มฟันมาฆ่าข้ารึไง !! เอางั้นก็ได้" พูดจบ ไซโคก็เรียกดาบออกมา แต่ว่ามันมีประกายไฟสีแดงออกมาด้วย เหมือนกับว่าดาบนี้อาบด้วยลาวา

 

"ฮ้า ~~~" ....เคร้ง ๆ ๆ ทั้งสองคนได้ใช้อาวุธที่เรียกได้ว่า เป็น "เวทย์มนต์" พลิกแพลง มาใช้ในการต่อสู้ พูดแล้วผมก็ไม่ได้เห็นอาวุธแบบนี้นานแล้ว นอกจาก ล่าสุดนี้ที่รูเซียใช้ ดาบสายฟ้า(Thunder Blade)

 

"จะบอกอะไรให้นะ ฉันได้เก่งแค่เวทย์ แต่ยังสามารถใช้ดาบได้คล่องแคล่วด้วยนะ"

 

"โอ ... แม่หนูเก่งขนาดนี้เลยรึ แต่ยังเร็วไป 100 ปีที่จะมาชนะข้า !! จะโชว์ให้ดู แมกม่าครอส(Magma Cross)" ปรากฏเป็นกากบาทไฟขนาดใหญ่ โดยการขยับดาบเป็นรูปกากบาท "เอาหล่ะ ไปฟาดฟันมันซะ ลูกพ่อ !!"

 

แล้วกางเขนไฟ ก็พุ่งมาที่นานาโอะ

 

ฉั่วะ !! .......

 

"ฟอซจัง...... " ผมกระโดดเข้ามาช่วยนานาโอะ โดยที่กางเขนไฟนั่น ยังบินกลับมาอีกรอบ

 

"ฮ่าๆๆๆๆๆ !! คุ้มจริงๆ ยิงปืนนัดเดียวได้นก 2 ตัว"

 

กางเขนนั่นก็กลับมา และกำลังจะถึงตัวนานาโอะอกีครั้ง "ชิ....ขยับไม่ได้" ผมจะทำไงดี แต่ว่า .. !!

 

ครึ่กๆๆๆ .... กางเขนนั่น กลายเป็นน้ำแข็ง โดยที่นานาโอะถือไว้แค่แป๊บเดียว

 

"บอบบางจริงๆนะ กางเขนนายเนี่ย จับเฉยๆก็กลัวชั้นแล้ว...." นานาโอะ พูดพลาง บีบกางเขนไฟนั่นจนแหลกไปกับมือของเขาเอง "แสดงว่า เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆเหรอ .... นักเวทย์น้อยไซโค" ?? นานาโอะพูดอะไรแปลกๆ ผมไม่เข้าใจที่นานาโอะพูดเลย

 

"จ...จะ...เจ้าเป็นใครกันแน่ ?"

 

แล้วนานาโอะ ก็ ใช้พลังแปลกๆออกมา .... เป็นแสงออร่า เหมือนกับผมเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

 

"งั้นครั้งนี้ชั้นจะเอาจริงแล้วนะ เลิกทำตัวเป็นเด็กๆเหมือนเมื่อกี๊แล้ว ... เข้ามา !!"

 

แล้วนานาโอะก็ปล่อยลูกบอลสีฟ้าสุกใสนั่น ไปที่ ไซโค

 

จบตอนที่ 8 Leaf Blade

ตอนที่ 7 Leaf Blade

 

หลังจากที่ผมได้เจอนานาโอะอีกครั้ง(ทั้งๆที่ไม่อยากเจอเล๊ย..)โดยที่ ราฟาเอล บอกว่าเขาเป็นนักเวทย์ฝีมือดี มาร่วมทำภารกิจกับหน่วยเรา(น่าเชื่อดีมั๊ยเนี่ย - -") แล้ว ภารกิจแรก ในรอบ 1 เดือน(ที่โดนสั่งพัก)ก็เริ่มขึ้น

 

"เอาหล่ะทุกๆคน ภารกิจล่าสุดของเราคือการไปป้องกันหมู่บ้านเล็กๆ เยอะๆแยะเลยหล่ะ อืม....สงสัยพวกจัสติค มันเล่นมาระรานหมู่บ้านที่ไม่มีกำลังต่อต้านแล้วหล่ะ ภารกิจก็คือ.... เราจะต้องเข้าไปแทรกตัวอยู่ในหมู่บ้าน แล้วก็ค่อยจัดการพวกจัสติค เมื่อพวกมันบุกมา"

 

โจสงสัยนิด เลยถามราฟาเอล "เอ...แล้ว หมู่บ้านอื่นๆหล่ะครับ"

"ก็คงจะต้องส่งหน่วยอื่น ไปช่วยเหมือนกัน เพราะเราไม่รู้เลยว่า มันจะมาที่ไหนก่อนดี"

 

ว่าแล้วหน่วยเราก็เดินทางไปที่ที่ถูกกำหนดไว้ เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ไม่ถึง 50 ครอบครัว แต่เราก็ต้องปกป้อง ก็เพราะถึงแม้จะน้อยนิด แต่ถ้าน้อยนิดถูกจับมารวมกัน มันก็เป็นอะไรที่ใหญ่ขึ้นมาได้ พวกจัสติคคงไม่คิดอะไรที่ดีๆแน่

 

ครึ่งวัน เราก็มาถึงหมู่บ้านที่กำหนดไว้ ทุกๆคนได้เข้าไปสำรวจ ราฟาเอลได้ตรงดิ่งไปหาหัวหน้าหมู่บ้านทันทีเพื่อแจ้งให้ทราบของการมาปฏิบัติภารกิจของเรา

 

 "เอาหล่ะ ... ทุกๆคนก็ไปพักตามที่พักที่ฉันบอกไว้ก็แล้วกันนะ ส่วน นานาโอะก็ไปพักตามที่บอกไว้ด้วยนะ พอถึงเวลาที่พวกจัสติคบุกมาก็คอยสนับสนุนหลัง เผื่อมันจะเจาะทะลุเข้ามาข้างในหมู่บ้านได้ ส่วนฉัน โจ และฟอซ ไม่ต้องเป็นห่วง เรารู้คิวกัน" ราฟาเอลได้ชี้แจง งานทั้งหมดให้ฟัง เพราะภารกิจนี้ ไม่ได้กำหนดเวลา

 

ผมและโจก็เลย มีเวลานิดหน่อยในการ ยืดเส้นยืดสาย "โจ มาลองยืดเส้นยืดสายซักนิดดีกว่ามั๊ย ?"

"อืม ... ก็ดีเหมือนกันนะ ไหนๆก็วัดฝีมือกันซะเลย ไม่ได้ประลองกันนาน"

 

ผมกับโจ ใช้เวลายืดเส้นยืดสายตั้งนาน ตอนนี้ก็ปาเข้าไป เกือบจะ มืดแล้ว "นี่ๆ ฟอซ ... เราไปแอบดูอะไรที่ดีๆมะ ?"

".....? อะไรเหรอ" ผมทำหน้างงนิดๆ เพราะโจพูดแปลกๆ

"ก็ .... เหอๆๆๆๆๆ .." ผมมองดูโจแล้วก็คิดจินตนาการไปซะ.... แล้วโจก็ล็อกคอผมไป

"เอาน่าๆ นิดๆหน่อยเอง อิอิ"

 

โจลากผมมาที่ ... บ้านพักของนานาโอะ "นี่ โจ นี่มัน บ้านพักของนานาโอะนี่ ?"

"เออน่า พามาดูอะไรดีๆ อย่าถามมากสิ เดี๋ยวก็ไม่ได้ดูอะไรดีๆหรอก"

"ไม่หล่ะ ขอตัวก่อนก็แล้วกัน ..." ผมเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่เหมือนจะเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้น .... และมันก็เป็นจริงเมื่อ..

 

"มาหาใครหรอ แล้วทำไมต้องลับๆล่อหล่ะ ?" สิ่งที่ผมคิดอันก็เกิด !! เมื่อนานาโอะ เดินมาเซอร์ไพส์ด้านหลัง ...

"ชู่ววววว์ เงียบๆสิ เดี๋ยวนานาโอะรู้" โจยังไม่รู้ตัว แต่ผมหน้าถอดสีแล้ว ... แย่หล่ะ ทำไงดี - -*

"แล้ว ~ ทำไม่ต้อง ชู่วววว์ ด้วยหล่ะค่ะ ? หึๆๆๆๆ" นานาโอะพูดพลางกำลูกพลังที่เป็นเวทย์มนต์ เตรียมซัดเต็มที่

 

"ก็ เดี๋ยวนานาโอะรู้ตัวหน่ะสิ .....(มาตอนไหนหว่า) เหอๆๆ ตะกี๊พูดเล่นนะจ๊ะ"

"กรอด....." (เสียงอะไรก็เดาเอานะครับ)

 

ตูม !!!!!

 

คืนนั้นผมกับโจได้นอนที่เรือนของหมอประจำหมู่บ้าน ... แย่จัง

 

ก๊อกๆๆ "เฮ้ !! โจ ฟอซ นอนป่วยไม่ได้นะ พวกมันมาถึงอีกไม่เกิน 5 นาทีแน่ๆ เตรียมรับมือเร็ว ตอนนี้ชาวบ้านที่พอสู้ได้ก็เตรียมรับมือกันพวกมันแล้ว" ราฟาเอล ลงมาจากหอสอดแนมแล้วเข้ามาเรียกพวกผมที่นอนป่วยเพราะเวทย์ของนานาโอะ

 

ผมกับโจไม่รอช้า รีบลุกขึ้นจากเตียง เพราะว่า มอนิเตอร์ของโจบอกว่า "หึๆๆๆ มาให้ซ้อมมือแล้วเหรอ !!" หน้าตาของโจบอกหยั่งงั้นนะ.... เลือดร้อนจัง

 

ราฟาเอล ผม และโจ มาพร้อมกันที่ทางเข้าหน้าหมู่บ้าน รู้สึกว่าพวกของจัสติคจะมากันไม่มาก คงจะซัก ...100 คนได้ เพราะหมู่บ้านเล็กๆ พวกจัสติคคงคิดว่า "หมูๆ" มั้ง

 

"โหยย .... มากันแล้วๆ" หงึกๆๆๆ(อาการสั่นของนานาโอะ) "ต้องพร้อมอยู่ด้สนหลัง เผื่อทะลุมา ... แสดงว่า มันต้องมากันเยอะแน่ๆ เลย นานาโอะจัง สู้ตายค้า !!"

 

"โจ .. ฟอซ .. พร้อม !!" ราฟาเอลพยักหน้า สงสัญญาณบอกให้ลุยได้

คนในหมู่บ้านที่มาเป็นนักรบจำเป็นอีก 50 ชีวิต ลุกขึ้นแล้วกรูกันเข้าไปหาฝ่ายจัสติค ศึกป้องกันหมู่บ้านกำลังจะเริ่มขึ้น !!

 

ไม่ถึง 1 นาที ทุกๆคนก็ต่ากวัดแกว่งอาวุธในมือหมายล้มศัตรู โดยที่ไม่รู้ว่าเคียดแค้นอะไรกันมา....

 

ฝั่งนานาโอะ > ".... เงียบจัง ออกไปดูข้างหน้าดีกว่า ไม่เห็นหนุกเลยอยู่ข้างในเนี่ย"

 

และ ... ภาพที่นานาโอะได้เห็นก็คือ สงครามหน้าหมู่บ้าน โดยที่ นานาโอะ ได้แค่ยืนดูเฉยๆ (เพราะพวกผมจัดการไม่ให้เล็ดลอดเข้าไปได้)

 

"นะ...นี่มัน อะไรกันเนี่ย หนอย ~~ บอกให้รอผู้เล็ดลอดเข้าไป...แล้วใครจะเล็ดลอดไปหล่ะแบบนี้" นานาโอะพูดพลางร่ายเวทย์งึมงำๆ "โอมม..... สรรพสิ่งบนโลก ขอข้ายืมพลังที !! เวทย์มนต์สายน้ำ อควอมารีน(Aquamarine) !!"

 

ครืน ......

 

"เสียงอะไรหน่ะ ?" โจกับผม มองหน้ากันด้วยความงุนงง พอมองไปข้างหลัง .... ปรากฏลูกบอลน้ำลูกเบ้อเริ่ม ลอยบนฝ่ามือของนานาโอะ

"ไปเลย ลูกแม่ !!" ลูกบอลน้ำก็ฟังนานาโอะซะด้วยสิ ~~ ลอยมาแล้ว !!

 

ซ่า ..... !!

 

เย็นซาบซ่าไปทั้งพวกผมและจัสติค ลูกบอลน้ำที่หนักเกือบ  100 ตัน หล่นทับ เดี้ยงหมดทุกคนเลย

 

"ชิ !! ช่วยไม่ได้ ใครบอกให้ขี้โกงนี่ ..."

 

".....มีนักเวทย์ด้วยเหรอในหมู่บ้านแห่งนี้ หึๆๆๆ น่าสนุกแล้วสิ ...." ????

 

จบตอนที่ 7 Leaf Blade

ตอนที่ 6 Leaf Blade

หลังจากที่ผมได้ไปเจอกับหญิงสาว(ปริศนา?)นามว่า "นานาโอะ(Nanaoh)" โดยไม่ได้ตั้งใจที่ โคนต้นไม้ยักษ์ของหมู่บ้าน ดีไลท์ ทำให้ผมรู้สึกว่า"พ่อ"ยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนซักแห่งบน โลกนี้ แต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงจะได้เจอพ่ออีกครั้งนึง

"อืม...นี่ นานาโอะ ทำไมเธอถึงมาที่นี่ได้เหรอ"
"ฉันเหรอ? ก็....คุณป๊ะป๋า พามา แต่ว่าไม่รู้ป๊ะป๋าหายไปไหนก็เลยมานั่งพักตรงนี้รอป๊ ะป๋า ... รอมานานและรอทุกๆวันเลย ไม่เห็นป๊ะป๋ามารับซักที เฮ้อ.." นานาโอะพูดพลางถอนหายใจ
"งั้น ก็เหมือนฉันนะสิ ท่านพ่อก็เอาฉันมาทิ้งไว้ที่นี่เหมือนกัน ไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เฮ้อ...พ่อนะพ่อ"
"ฟอซจัง..... ไม่เหงาเหรอ ?"
"เอ๋ ? ไม่เหงาหรอก เพราะว่าฉันนะ มีเพื่อนๆไง เพื่อนๆที่ร่วมงานกัน เป็นผู้ที่มาสลายความเหงาออกจากสมองได้ดีทีเดียว"
"......แต่ทำไม....นานาโอะไม่มีเพื่อนหล่ะ..."
"นานาโอะจังก็มาเป็นเพื่อนกับผมสิ !!"
"ได้จริงนะ !!" นานาโอะดีใจใหญ่เลยเมื่อผมพูดจบ

และแล้ว ผมก็มีเพื่อนโดยไม่ได้ตั้งใจ เฮ้อ... เหนื่อยใจจริงๆ หยั่งกะเด็กเลย แต่ว่าหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย...(จะเสียใ จดีมั๊ยเนี่ย)

เวลาล่วงเลยมาเดือนนึงแล้ว หน่วยของผมก็สามารถไปรับภารกิจได้ตามปกติ
"เฮ้ !! ฟอซคุง เป็นไงบ้าง" โจ กับผมมาเจอกันโดยบังเอิญ
"ไงโจ คอสฝึกหนักของนาย สนุกมั๊ย"
"สนุกตายหล่ะ พ่อให้ทำอะไรบ้างก็ไม่รู้....น่าเบื่อจริงๆ" โจ บ่นพึมพำโดยไม่ดูข้าหน้าชนปึ้ง !! "โอ๊ย"
"ซุ่มซ่ามเหมือนเดิมนะโจ" ชายร่างใหญ่ใจดีหน้าตาคุ้นเคยทัก
"ราฟาเอล !!" ผมกับโจร้องเรียกชื่อเค้าพร้อมๆกัน
"พร้อมที่จะไปกันรึยัง" "ราฟาเอล .. แล้วรูเซียหล่ะ ?" ราฟาเอลทำหน้าตา แสดงมอนิเตอร์ออกมา บอกผมว่า รูเซียยังไม่ได้ออกจากโรง'บาลเลย
"อืมม....ภารกิจครั้งนี้ เราจะมีสมาชิกใหม่ด้วยในการปฏิบัติภารกิจ แต่ข้าก็ยังไม่รู้เลยว่าเค้าเป็นใครหน่ะนะ เอาเป็นว่า เราไปพักผ่อนกันตามสบายจนกว่าข้าจะมาแจ้งภารกิจก็แล้ วกัน" แล้วราฟาเอลก็ทำหน้าตาเศร้า แล้วเดินจากไป
ค่ำคืนวันนี้ยังเหมือนเคย ผมก็กลับมาที่เดิม...ที่ที่เจอกับนานาโอะ แต่ ไม่ได้เจอเหมือนเดิม ... ทั้งๆที่เป็นเด็กน่ารำคาญ แต่ทำไมผมจึงอยากเจอ
"เหๆๆๆ~~~คุณฟอซ..." ด้วยเสียงอันชวนหลอนผมตกใจสุดขีด "แว๊ก !!!!!!!!!" เหลือบไปดูดีๆ "เหอๆ ข้าเอง ราฟาเอลไง" "เฮ่อ... ตกใจหมดเลยนะท่านราฟาเอล เล่นอะไรก็ไม่รู้"
ผมก็เลยถือโอกาสคุยกับราฟาเอลซะเลย
"นี่....คุณราฟาเอลครับ ผมขอถามอะไรหน่อยสิ"
"เราเคยปิดบังกันด้วยเหรอ ? ถามสิ ฟอซคุง"
"คือ.....คุณราฟาเอล ทำไมถึงมีน้องชายเป็นชนเผ่ามังกรหล่ะครับ ?"
".....เรื่องมันยาวนะ เล่าๆเลยก็แล้วกัน" ......

และผมก็ได้รู้ว่า คุณราฟาเอล เป็นชนเผ่ามังกร มิน่าถึงมีพละกำลังมากมาย แต่ว่าคุณราฟาเอลไม่ได้ใช้พลังมังกรซะหมดทุกอย่าง ส่วนใหญ่เขาจะใช้พลังของตัวเอง บวกกับอาวุธหนักๆนั่นซะมากกว่า แต่ถ้าเกิดว่าคุณราฟาเอลอยากจะใช้ประโยชน์ของพลังมัง กรก็คงได้ เพราะ มันยังคงไหลเวียนในร่างกายตลอดเวลา จำพวกพ่นไฟนี่ทำได้สบายๆเลย

"ให้ขาโชว์ให้ดูมั๊ยหล่ะ หึๆ พลังลูกไฟนั่น ข้าก็ทำได้นะ"
"เอ่อ... แฮะๆ ไม่ดีกว่านะครับ"

แล้วคุณราฟาเอลยังเล่าต่ออีกว่า ในภารกิจเมื่อ 5 ปีก่อน ก่อนที่ผมจะมาอยู่ที่หน่วยนี้ คุณราฟาเอลเพิ่งจะได้เป็นหัวหน้าหน่วยใหม่ๆ กำลังไฟแรงเลยหละ แต่การปฏิบัติภารกิจครั้งแรกของหัวหน้าหน่วยหน้าใหม่ ก็ผิดพลาดทั้งๆที่เพิ่งเริ่ม เพื่อนของคุณราฟาเอลตายในสนามรบ ส่นคนที่เหลือ หนีออกมาได้ และกลับมาที่เมืองดีไลท์ แล้วก็ ได้โดนสั่งห้ามเหมือนครั้งนี้

"ครั้งนั้น มีคนตายมากมาย ... ส่งไป 10 หน่วย เหลือรอดแค่ 13 คนเท่านั้น ... มันเป็นสงครามครั้งแรก ของ จัสติคและ ลีฟเบลด หลังจากนั้น เราก็ไม่คิดที่จะรบโดยตรงอีกเลย"

ผมนิ่งเงียบไปซักครู่ แล้วเราก็แยกย้ายกันไปนอน

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมจะต้องเตรียมตัวไปรับภาระกิจของหน่วยหลักแต่ วันนี้ผมตื่นสายนิด...เฮ้อ...อากาศร้อนจังเลยแฮะ เอาหล่ะไปดีกว่า

ผมและโจ มาเจออกันที่นัดหมาย ราฟาเอลก็ตามมาในไม่ช้า แต่ เอ... ใครนั่นเดินตามมาข้างหลัง ชักสังหรณ์ใจไม่ดีเลยแฮะ...
"อืม....เอาหล่ะทุกๆคนฉันมีสมาชิกใหม่มาแนะนำ" ผมและโจทำหน้างุนงง
"ใครอ่าครับ ?"
"เธอเป็นนักเวทย์ที่เก่งมากเลย เท่าๆที่ได้ดูประวัติมา ... เอ้า ออกมาได้แล้วมั้ง อายอะไรแม่หนู"
"เอ่อ.....ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ ฉํนชื่อ นานาโอะ เป็นสมาชิกใหม่ของหน่วยนี้ค่ะ"

เฮ๊ย !! นั่นมันเด็กคนนั้นนี่ ... เป็นนักเวทย์ฝีมือดีตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย .... ผมงงไปหมดแล้ว

จบตอนที่ 6 Leaf Blade

ตอนที่ 5 Leaf Blade

หลังจากการต่อสู้ของทั้งสอง ระหว่าง รูเซีย และ รอยด์ ได้จบลง ด้วยการพ่ายแพ้ของรูเซีย และการทิ้งไว้ซึ่งคำพูดคาใจผมว่า "ข้าให้เวลาเจ้าตัดสินใจนะ ท่านจูเลี่ยนน้อย แล้วข้าจะกลับมารับคำตอบ หึๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ !!"

ทุกคนกลับมาที่เมืองหลักของ ลีฟเบลด ที่มีชื่อว่า เมืองแห่งความชุ่มชื่น "ดีไลท์(delighted)" เป็นเมืองที่ ... เงียบสงบ อยู่ในร่มไม้ใหญ่ โดยที่ เป็นต้นไม้ต้นเดียว สามารถ อาศัยอยู่ได้ทั้งหมู่บ้าน ทุกๆคนจ้องมองดูที่หน่วยของเราทุกๆคน และ ร่างที่มีลมหายใจแผ่วเบาของรูเซียบนบ่าของราฟาเอล

"เฮ้ นั่นมันเกิดอะไรขึ้น โจ ทำไมรูเซียต้องโดนหามมาอย่างนี้" ชายดูท่าทางใจดี สวมแว่นหนา เป็นหัวหน้าหน่วยแพทย์ และ เป็นพ่อของโจ นามของท่านคือ "เจ(J)"

"พ่อ....ช่วยรูเซียด้วย....ข้าช่วยเขาไม่ได้เลย" เจทำท่าเสียใจ เมื่อรู้ว่า ยังไงๆเขาก็ไม่สามารถช่วยรูเซียได้
"อืมๆ..เอาหล่ะเดี๋ยวข้าจะช่วยเขาเอง พวกเจ้าไปพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว"ท่านเจรับร่างของรูเซียไว้แล้ว ก็ส่งตัวไปที่โรงพยาบบาลของ เมืองดีไลท์

ทุกๆคนต่างสงสัยว่า ทำไมหน่วยที่ปฏิบัติภารกิจได้ดีเป็นอันดับที่ 3 ของทุกๆหน่วย จึงเกิดพลาดท่าจนดูแย่ขนาดนี้ แต่ว่าผู้คนในเมืองยังไม่ได้ถามอะไร ทหารของท่าน"ฮอล์ค(Hawk)"ก็มากันตัวของคนทั้งสามนี้ไ ว้ เพื่อไปพบ ท่านฮอล์ค

"ข้า ราฟาเอล ตำแหน่ง หัวหน้าของคนทั้งสาม ปฏิบัติภาระกิจ...." "ข้ารู้แล้ว ไม่เป็นไร ทำใจให้สบายเถอะ ท่านราฟาเอล" ท่านฮอล์คผู้นี้ เป็นผู้ที่ควบคุมทั้งหมดของ ลีฟเบลด ตั้งแต่ประชากร ไปถึง ขั้น รองหัวหน้าหน่วยหลัก และยังเป็นคนที่มีเหตุผลมากๆ เป็นคนที่...ลึกลับจนผมรู้สึกกลัวเป็นบางครั้งที่เข้ าพบ "ทุกอย่างข้ารู้แล้ว ... เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะ เชิญท่านทั้งสาม..."

ในวันนี้ ทุกๆคนจึงถูกออกคำสั่งให้ห้ามปฏิบัติ ภารกิจ โดยกำหนดไว้ 1 เดือน หลังจากนั้นก็รับภารกิจได้ปกติ แต่ว่าผมไม่รู้เลยว่าเนื่องจากเหตุใด หน่วยขอผมถึงถูกคำสั่งนี้

"......รู้สึกว่างๆจังเลยนะ ฟอซ ฉันหล่ะอยากออกไปลุยแล้วหล่ะ เฮ้อ.... พักมานานไม่รู้จะทำไง" โจ พูดพลางทำหน้าเซ็งๆ
"รึว่า....นายจะฝืนกฏเหรอโจ ..... ไม่หนุกเลยนาถ้าโดนจับได้"
"เราก็อย่าให้จับได้สิ !!"
"อะ ...... แฮ่ม เว๊ย !!!" เสียงของท่านเจ ตั้งใจกระแอมอย่างสุดเสียง "จะไปเที่ยว มั่นใจแล้วเหรอว่าจะไม่เจออะไรแบบนี้อีก เจ้าลูกบ้า"
"โธ่... พ่อก็ มันน่าเบื่อนี่นา อยู่เฉยๆ"
"งั้น เจ้าต้องมากับพ่อ มาฝึกหนัก"
"ห๊ะ !! ฝึกหนัก ??"
"ก็ เจ้าบอกว่า พ่อ..อะฮึๆ..ข้าไม่สามารถรักษารูเซียได้...แถมร้องไห ้ขี้มูกโป่งอีก"
"......." ผมกับโจมองหน้ากัน แต่ผมก็ไม่กล้าหัวเราะโจหรอก เพราะมันเป็นเรื่องเศร้ามากว่า
"ตอนนี้รูเซียเป็นปกติแล้ว....เพียงแต่....พลังของเข าไม่สามารถจะเรียกดาบสายฟ้าได้อีก" ท่านเจได้แจ้งข่าวดีและร้ายไปพร้อมๆกัน
"พ่อ.....ข้าขอฝึกพิเศษตอนนี้เลยได้มั๊ย ข้าจะไดช่วยเพื่อนๆได้เวลาเจอเรื่องแบบนี้"
"เหๆๆๆ~~ เด็กน้อยร้องไห้ขี้มูกโป่งอย่างเจ้าเนี่ยเร๊อ...จะมา ฝึกพิเศษ ฉอดๆ แว๊ดๆ...ฯลฯ" ท่านเจถากถางโจอย่างไม่ยั้ง แต่โจก็ยิ้มรับไว้ เมื่อรู้ว่าหลังจากนี้เขาจะเก่งขึ้นแน่ๆ

หลังจากภารกิจที่ไม่คาดคิดครั้งนั้น ทำให้ผมได้คิดอะไรหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องของพ่ อข้า ที่สืบทอดซิลฟาเรียล ให้ผมแล้วก็จากไปโดยไม่ลาอีก แล้วก็เรื่องของ ผู้ชายชื่อรอยด์นั่นด้วย ...... แล้วทำไมพ่อถึงรู้จักคนๆนั้นนะ

ค่ำวันนี้ ผมนอนไม่หลับ จึงออกมาเดินเล่นนอกบ้าน.... แต่นอกบ้านมันก็ไม่มีอะไรอยู่ดี นอกจาก ร่มไม้ขนาดใหญ่ที่พวกจัสติค ยังไม่รู้ว่าเราอยู่ที่นี้ จริงๆแล้วที่ไม่รู้ก็เพราะ เวทย์มนต์ พิเศษของผู้ที่มาเยือนที่นี่ หลายต่อหลายคน จนกลายเป็นการสร้าง"หลังคา"ขนาดใหญ่คลุมต้นไม้นี้ไว้ และใต้ต้นไม้นี้ ก็ยังเคยเป็นที่วิ่งเล่นของพวกผม กับเพื่อนๆ ในวัยเด็กด้วย คนที่โตมาพร้อมๆกับผมก็จะมี รูเซียคนเดียว ที่ถูกเก็บมาเลี้ยง แต่ข้าถูกพ่อพามา แล้วทิ้งไว้ ตอนนี้ผมอาศัยอยู่กับ คุณป้า "ฟาร่า(Fara)" ที่แบ่งห้องให้ผมห้องนึง เพื่อเป็นที่พัก แต่ส่วนมากก็ไม่ได้พักหรอก เพราะจะออกไปทำภารกิจซะมากกว่า

"........ ฮื่ม...~~" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อได้ลงมาจากชั้นดาดฟ้าของบ้าน มาเดินอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ผมไม่ได้มาใกล้ๆโคนต้นไม้นี้ นานแล้ว.....ตอนนั้นยังจำได้เลยว่า ถูกพามา แล้วพ่อบอกว่า เดี๋ยวป๊ะป๋า ไปซื้อลุกวาดมาให้นะ รออยู่นี่ อย่าไปไหนน๊า...หลังจากนั้นก็ร้องไห้โหเลย เพราะพ่อลืมไว้จนค่ำ ไม่รู้ไปเหล่สาวที่ไหน ... เป็นพ่อที่แย่จริงๆ ลืมลูกได้ไง

".......คิดถึงจังเลย ....พ่อครับ ผมกลับมาแล้ว..." รูปสลักตรงโคนต้นไม้ ที่ผมสลักรูปพ่อไว้ แต่ไม่เหมือนหรอก เพราะผมยังจำหน้าของพ่อไม่ได้เลย สงสัยคงต้องไปเรียนศิลปะ กับอาจารย์ที่ ร.ร.อีกรอบแล้วมั้ง
"เธอ....มาเดินคนเดียว ไม่กลัวผีเหรอ ? เหๆๆ...~~" สาวน้อยที่ผมไม่รู้จัก เดินเข้ามาทักแบบ หลอนๆ
"......แว๊ก !!!!!! " ผมตกใจสุดขีด แต่ว่าทพไงได้ ไม่มีทางหนีแล้วนิ " ธ...ธ...เธอเป็น....เป็นใรเหรอ ? ยะ ... อย่าบอกนะ ... ว่า ... "
"ปล่าวหรอก ที่นี่มีผีซะที่ไหนหล่ะ เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ อิอิ"
"(อ่าว มางี้เลยเรอะ ... เด๋วปั๊ด !!)"
"ที่นี่ เป็นที่ๆฉันมาประจำ ... มาหาลุงจูเลี่ยนไงหล่ะ เอ...เค้าเป็นพ่อของเธอเหรอ .. พ่อของเธอหล่อจังเลยเนอะ คิๆ"
"(แม่สาวนี่ ... มันอะไรกันเนี่ย ?)"
"เอาน่าๆ นายน่าจะแนะนำตัวได้แล้วนะ ฉันอุตส่าห์ทักทายนายตั้งนานแล้ว"
"(ตอนไหนฟ่ะเนี่ย ... )ฉัน ชื่อ ฟอซ ... (ไม่ค่อย)ยินดีที่ได้รู้จักนะ"
"เหๆๆๆ ~~~ ชื่อเธอน่ารักเหมือนลุงจูเลี่ยนเลยเนอะ อิอิ ... เอาน่าๆ ยังไงๆ ก็ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ฉันชื่อ นานะโอะ(Nanaoh)"
"(แล้วไม่ถามความสมัครใจคนอื่นมั่งเหรอ...)ช.. ชะ ..เช่นกันครับ"
ผมก็เลยได้รู้จักผู้หญิงที่.....จะบอกไงดี....รู้จัก โดยเราไม่ได้ตั้งใจ(แต่เค้ารู้สึกจะตั้งใจนะ)

ตอนที่ 4 Leaf Blade

หลังจากที่รูเซียฟื้นขึ้นมา ผมก็ อยู่ในอาการ กึ่งดีใจ + ความงง ทำไม ? รูเซียถึงยังมีพลังที่ล้มมังกรไฟตัวนั้นได้

"โอะ โอ... ยังไม่ตายอีกเหรอเจ้าหนู แล้ว บาฮามูทนั่น เจ้าเป็นคนลงมือ เหรอ อืมม... ลูกรักของข้า เจ้าบังอาจทำร้ายเค้า งั้นคงต้องถึงมือข้าเองแล้วมั้ง" ชายที่ชื่อรอยด์เกิดอาการโกรธที่เห็นมังกรตัวนั้นซึ่ งเค้าเรียกว่า "ลูก" ล้มลงต่อหน้า
"อย่าพล่ามมากน่า ท่านผู้ใช้มังกรเป็นเบ๊ ที่ไหนได้ มังกรก็กลัวสายฟ้าเหรอเนี่ย หึๆๆ..." รูเซีย รวบรวมพลังอีกที่ เพื่อจะล้มผูชายที่ยืนอยู่ต่อหน้า "จะลุยเข้ามาได้หรือยัง" แต่ผมสังเกตุดูแล้ว ไม่เหมือนรูเซียคนเดิมเลย...เกิดอะไรขึ้นกับรูเซีย !!

"ไอ้เด็กโง่ แกคิดว่าฉันแค่ใชมังกรสู้งั้นเหรอ !! งั้นแกคิดผิดแล้ว ถึงเวลาที่แกต้องตายซะแล้วสิ !!"
"ได้เลย ท่านผู้อาศัยมังกร" สิ้นคำพูดของทั้งสองฝ่าย ... ทั้งสองคนก็ปะทะกันอีกรอบ

ทุกอย่างเหมือนถูกหยุดไว้ด้วยการต่อสู้ของทั้งสองคน รูเซีย และชายที่ชื่อรอยด์ รุกและรับ กันอย่างรวดเร็ว....เร็วมากๆ เร็วกว่า ซิลฟาเรียล ของผมอีก...

"ย้ากก !!! ไปสู่ นรกซะ ไอ้เด็กบ้า .... กำแพงไฟ(Fire Wall)!!"

เกิดเป็นวังวนไฟ ขนาดมหึมา ขังทั้ง 2 ฝ่ายไว้ในคุกไฟนั่น ผมไม่สามารถมองเห็นอะไรในนั้นได้เลย นอกจากกำแพงไฟนี่

"....อืม หยั่งงี้ ค่อยน่าฆ่ามันหน่อย เอาหล่ะ เจ้าหนู แสดงสิ่งที่คิดว่าสุดยอดที่สุดของเจ้าให้ดูก่อนตายซิ ?"
"เอางั้นเหรอ.....ได้เลย เดี๋ยวฉันจะทำให้ดู" รูเซีย พูดพลางทำท่าแปลกๆ เอามือและเท้ากางออก เหมือน จะยอมให้ย่าง(แล้วใครจะบ้า ให้ย่างฟรีๆเล่า)"ซู๊ดด ~~~ .... อืมม... อากาศดีจัง"
"หนอย.....ไอ้เด็กนี่ งั้น หมดเวลาการแสดงของแกแล้ว ไปทัวร์นรกได้แล้ว ฉันจะให้ตั๋วขาไป จะกลับแกก็หาวิธีกลับเอง!!" รอยด์กำลังโกรธจัด..."มังกร คือพี่น้องของฉัน ฉะนั้น ฉันคือ มังกรไงหล่ะ ดราก้อน เบรท(Dragon Breath)!!" ลูกไฟขนาดเท่าๆกับของมังกรไฟ ปล่อยออกมาจากฝ่ามือของ รอยด์ แต่....มันมีเป็น สิบลูกติดต่อกันอย่างรวดเร็ว

ตูม ๆๆๆๆ ๆๆๆๆ !!!!

เสียงดังอึกทึก อยู่ข้างในคุกไฟนั่น ผมไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น....ผมจึงหันไปปลุกโจและราฟา เอล จากความฝันที่เจ็บจริงๆ

"กระจอกจังเลยท่านรอยด์ โดนหมดทุกลูกเลยนะ หึหึ" โดนหมดทุลูกจริงๆ.....โดนกำแพงไฟด้านหลังรูเซีย "ร้อนดีเนอะ ... งั้น ถึงตาข้าแล้วมั้ง"
"(เจ้าเด็กนี่ หลบพลังระดับสูงเผ่ามังกรของข้าได้ด้วยเหรอ ทำไมกัน งั้น...คงต้องใช้วิธีนี้)"
"ไปทัวร์นรกแทนข้าหน่อยสิ ท่านรอยด์ พายุสายฟ้าฟาด ธันเดอร์ สตรอม(Thunder Storm)!!"

เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ !!!!!
เกิดสายฟ้าหลายเส้น ผ่าลงมา ในบริเวณคุกไฟนั่น และแล้ว คุกไฟก็ดับลง ปรากฏเห็นร่างของชายทั้งสองคนยืนประจันหน้ากัน ......สักพัก รูเซียก็เป็นฝ่ายล้มลง !!!

"รูเซีย !!!" ผมตะโกนเรียกรูเซีย พลอยทำให้อีก 2 คนที่หลับอยู่ ตื่นขี้นมา

"อืมม.. เป็นเด็กน้อยที่น่ากลัวจริงๆ แต่ยังไงๆ มังกรก็ไม่ได้กลัวสายฟ้าหรอกนะ จำไว้..." สิ้นประโยคบอกเล่าของรอยด์เขาก็ กระพือปีก ที่คล้ายๆ ปีกมังกรออกมา แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า อันมืดมิดนั่น

"ข้าให้เวลาเจ้าตัดสินใจนะ ท่านจูเลี่ยนน้อย แล้วข้าจะกลับมารับคำตอบ หึๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ !!" หลังจากนั้นเขาก็จากไป โดยทิ้งร่างของรูเซียไว้......

เบื้องหลัง : Leaf Blade

พิธีกร > สวัสดีครับ ท่านผู้อ่านทุกท่าน ที่ติดตาม ลีฟเบลด ในขณะนี้นะครับ ตอนนี้ การทำงานของทีมงาน(ทั้งๆที่คนเดียว)กำลัง ซีเรียส เหน็ดเหนื่อย ฯลฯ อ่าครับ เด๋ว เรามาดูกันว่า เบื้องหลังของการทำงานแต่ละคนเป็นไงนะครับ โอ๊วว เดินมาก็เจอเหยื่อ เอ๊ย !! ไม่ใช่ครับ คนแรกเลย สวัสดีครับ คุณฟอซ
ฟอซ > เอ่อ.... คุณเป็นใครครับ....?
พิธีกร > .... เป็นทีมงานข่าวบันเทิง จาก อาณาจักร มิราจครับ ขอสัมภาษณ์นิดนึงครับกับการทำงาน
ฟอซ > อืมม โปรเจ็กนี้ทำมานานแล้วครับ( 1 สัปดาห์)ก็ ดีใจนะครับที่มีโอกาสได้มาเป็นพระเอกในเรื่องนี้ด้วย และเป็นครั้งแรกที่มาเป็นนักแสดงด้วยอ่าครับ
พิธีกร > แล้ว...ผู้กำกับ ไปเห็นแวว ของคุณฟอซ ตรงไหนครับ ถึงได้เลือกให้มาเป็นพระเอก ?
ฟอซ > อืมม สงสัย ไม่มีคนให้เลือกมั้งครับ เพราะเขาเป็นผู้กำกับใหม่ แบบว่า คนไหนก็ได้ ผมเลย...ฟลุ๊กอ่าครับ เหอๆๆ
พิธีกร > = =" ขอบคุณมากเลยนะครับที่เจียดเวลาให้ทีมงานข่าวบันเทิง ครับ
ฟอซ > ไม่เป็นไรครับ มาบ่อยๆก็ดีนะ เพราะผมอยากออกทีวีบ่อยๆ จะได้ดังๆ อิอิ
พิธีกร > (ใครบอกตูจะเอาออกทีวีหว่า?)

พิธีกร > โอ๊วว ตอนนี้ เราเข้ามาข้งในแล้วครับ กำลังถ่ายทำอยู่พอดีเลย เดี๋ยวเราจะเก็บบรรยากาศตรงนี้ ไปฝากท่านผู้อ่านทุกๆท่านเลยครับ !!

เทียร์โน้ต >> 5..4..3..2..แอ๊กช่าน !!
รอยด์ > กินมันซะ บาฮามูท !!
รูเซีย > ย้ากกก !! ไลท์นิ่งเบลด

โป๊กกก !!!...

เทียร์โน้ต >> ค๊าดด !! สลิงจากรีบไปหนายฟ่ะ !! เห็นมั๊ย หัวคนกะหัวแย้ ชนกันเลย ช้าๆกว่านี้สิเฟ้ย !! เอาใหม่ๆ 5..4..3..2..แอ๊กช่าน !!
รอยด์ > กินมันซะ บาฮามูท !!
รูเซีย > ย้ากกก !! ไลท์นิ่งเบลด

..................... (เงียบไป 1 นาที)

เทียร์โน้ต >> .....? นี่มานอารัยกานน !! บอกว่าช้า ก็ช้าซะเต่าแซงเลย = =" ไหนๆ ใครเป็นคน ควบคุมสลิง
................. .................
ผู้ควบคุมสลิง >> ครับ ?(หน้าตาหยั่งกะโจร 500 + กล้ามเป็นมัดๆ ใหญ่กว่าราฟาเอลอีก) ผมทำตามคำสั่งแล้วนะครับ ?
เทียร์โน้ต >>................. .................ครับๆ ถูกต้องครับ เดี๋ยวเอาใหม่นะครับพี่ แฮะๆๆ

พิธีกร > รู้สึกว่าที่กองถ่ายจะมีปัญหาแล้วครับท่านผู้อ่าน... คงต้องเผ่นอ่ะครับ ไว้เจอกันใหม่มื่อคนเขียนต้องการนะครับ Bye ...

จ๊ากกกกกกกกกกกกก !!!! < เสียงของครายหว่า?

ตอนที่ 2 Leaf Blade

ขณะที่ทุกๆอย่างกำลังวุ่นวายอยู่นั้น ผมก็ได้ชักดาบออกมาจากฝักเพื่อปลิดชีพคนที่หมายไว้ โดยที่ไม่รู้เลยว่า เขาเป็นใคร มาจากไหน และ คนอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับเขาเป็นยังไง แต่ มันคือหน้าที่ของผม ผมจะต้องทำ ... ผมทำเพื่อวันพรุ่งนี้วันที่ทุกๆอย่างจะ"ยุติธรรม"จริ งๆ

ราฟาเอลกวัดแกว่งดาบอันใหญ่โตมโหฬาร อย่างคล่องแคล่ว ทั้งๆที่มันหนักเท่าๆกับก้อนหินที่ต้องใช้คนโอบถึง 5 คน เหล่าทหารของจัสติค ปลิวว่อน หยั่งกับโดนลมพายุพัด ราฟาเอลมีหน้าที่ กวาดศัตรูเพื่อให้ทางโล่ง(ก็"กวาด"จะไม่โล่งได้ไง) ส่วนหน้าที่ของรูเซีย คือจะต้องเป็นพลทหารปืน ที่สามารถ ยิงลูกกระสุนออกมาเป็นไฟฟ้าได้ ทั้งๆที่เค้าเกลียดสายฟ้า และอีกคน "โจ"(Jo) เป็นตัวหมากที่สำคัญอีกคน เป็นทหารที่มีพลังเวทในการฟื้นฟู และรักษาได้ดีเยี่ยม จะรออยู่ด้านหลัง เพื่อรอภาระกิจเสร็จสิ้น จะได้รักษาให้ทุกๆคน

ทหาร เกือบ 100 คน กำลังหายไปภายในพริบตา บางคนมันก็ปลิวมาชัก กะแด่วๆ ข้างๆผม ผมแค่ตกใจนิดๆ แต่ก็..นะ ศัตรูคือศัตรู ไว้ใจได้ไง

ราฟาเอลหันมาที่ผม เชิงว่า"ถึงเวลาแล้วนะ"เพราะหน้าตาของราฟาเอล เหมือนเป็นมอนิเตอร์ที่แสดงคำสั่งออกมาเป็นตัวหนังสื อให้รู้เลย เนื่องจากเราร่วมงานกันมานาน แค่หันหน้าแว๊บเดียวก็รู้ว่า ปวดฉี่.....

ภารกิจมาถึงครึ่งทาง.....ผมต้องไปแล้ว.....
ฟ้าว !!!!.......~~~ ฉัวะ !!!

ทุกๆสายตาจ้องมาที่เสียง วิญญาณของคนในรถม้าเตลิดออกจากร่างไปเรียบร้อย แล้วผมก็ยืนเก๊กท่าซักประมาน 2 - 3 วิ จึงเก็บกวาดช่วยคนในหน่วย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...... ทุกอย่างเรียบร้อย
"ภารกิจเสร็จสิ้น กลับบ้านได้ไอ้หนู!! ราฟาเอล บอกทุกๆคน ด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้มแต่...เลือดเต็มหน้าเลย
"เน่ !! หัวหน้า ยังจะมายิ้มอีก เล่นสนุกคนเดียวอีกตามเคยนะท่านหน่ะ แบ่งๆกันมั่งสิ"รูเซีย พูดเชิงงอน
"เอาน่าๆ รูเซีย เอาไว้คราวหน้า ข้าจะให้เจ้า ได้สนุกมากกว่านี้อีก ตกลงมั๊ย?"
หน่วยของเรา เวลาที่ปฏิบัติภารกิจ จะเหมือนกับว่า...เป็นการซ้อม...แต่ก็ไม่รู้จะซ้อมไป ทำไม เพราะมันก็คือสถานะการจริง
"โจ ฝากให้นายช่วยรักษาแผลที่มือให้หน่อยสิ พักหลังมาเนี่ย แกว่งดาบไม่ถนัดเลย"
"อืมม ท่านก็เล่นซะ....ไม่พูดดีกว่า เด๋วคนแก่งอน..."

ขณะที่พวกเรากำลังนั่งสรุปงานอยู่นั้น.....สิ่งที่ไม ่คาดคิดก็เกิดขึ้น !!!

• Leaf Blade •
* Fiction เรื่องนี้ แต่งขึ้นโดย"จินตนาการ"ของผมเอง ไม่ได้มีเจตนาเพื่อสิ่งอื่นใด แค่ให้ท่านได้อ่านแล้วยิ้ม ก็เพียงพอ ผิดพลาดอะไรก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ : Tearnote

ณ อาณาจักร Mirage อาณาจักรที่สมบูรณ์ที่สุดในโลกใบนี้ เป็นอาณาจักรสุดท้ายที่ มนุษย์สามารถอาศัยอยู่ได้ และอุดมสมบูรณ์ที่สุด มนุษย์ได้แย่งชิงอาณาเขตกัน โดยมีองค์กรที่ใช้ชื่อว่า "จัสติค"(Justice) เป็นองค์กรที่ตั้งตนว่า"ผู้ถูกต้องที่สุดใน มิราจ"ออกล่าอาณาเขตเพื่อปกครองอาณาจักร มิราจ แต่ก็ยังมีเหล่าผู้ที่กล้าลุกขึ้นมาต่อต้าน ที่ใช้ชื่อว่า Leaf Blade....

ผมชื่อ ฟอซ(Force) เป็นหนึ่งในหน่วย ย่อยของ "ลีฟ เบลด" ซึ่งแต่ละหน่วยย่อยมีสมาชิกอยู่ 4 คน หัวหน้าหน่วยย่อย 1 คน รองหัวหน้า 1 คน และลูกทีมอีก 2 คน ภารกิจเหรอครับ ก็เป็นการต่อต้าน เหล่าสุนัขรับใช้ของ จัสติค ที่จะมาเบ่งเอาอาณาเขตที่ชาวบ้านเขาอยู่กันดีๆ

เวลาตอนนี้ ประมาณ 22.54 น. เป็นคืนที่มืดมิด ไม่มีแม้แต่แสงดาว ราวกับจะเป็นใจให้หน่วยของเราได้ ปฏิบัติงานอย่างราบรื่น ภารกิจครั้งนี้ เป็นการสังหารหัวหน้าหน่วยของอีกฝ่าย แต่มันไม่ได้ยากเย็นอะไรนักสำหรับผมที่มีพลังแฝงในร่ างกาย ที่ได้มาจากท่านพ่อ ซึ่งเป็นนักรบเมื่อนานมาแล้ว พ่อผมมีพลังที่เรียกว่า"ซิลฟาเรียล"หรือ"ความเร็วเสี ยง"นั่นเอง เคยเป็นตำแหน่งมือพิฆาตเหมือนกับผม แต่อยู่ฝ่าย จัสติค และผมก็ได้พลังนี้สืบมาจากท่านพ่อด้วย

"อีกประมาณ 500 เมตรจากตรงนี้ ทุกอย่างจะเริ่มขึ้นตามแผนที่วางไว้ รักษาตัวด้วยทุกๆคน"ชายร่ายใหญ่น่าเกรงขาม ซึ่งพวกผมเรียกว่า"หัวหน้าหน่วย"เอ่ยขึ้น ทันทีที่จวนจะ ปะทะกับ จัสติค ชายคนนี้ชื่อ"ราฟาเอล"(raphael)

เมื่อพวกเรามาถึงจุดนัดหมาย ทุกอย่างเตรียมพร้อม ผมเป็นตัวหมากสำคัญในครั้งนี้ ทุกคนจะเป็นตัวชนเพื่อให้ผมหายตัวไปปลิดชีพคนที่เป็น เป้าหมาย

กุบกับ ๆ ๆ ๆ.... เสียงฝีเท้าของรถม้า ... เป้าหมายของหน่วยเรา ใกล้เข้ามาทุกที....
ฟิ้ว~~~~~......ปึ้กกกก !!!!
เสียงมีดที่ปาออกไป เล็งไปที่รถลากนั่น เป็นสัญญาณ ของราฟาเอล บ่งบอกให้รู้ว่าออกรบได้
ผมตื่นเต้นเล็กน้อย
"นายรอจังหวะจากราฟาเอล ทุกคนไว้ใจนายนะ ไปหล่ะ !!"ชายคนที่อายุไล่เลี่ยกับผมเอ่ยขึ้น เค้ามีพลังแฝงเหมือนผม ซึ่งมีฉายาว่า เขี้ยวสายฟ้า"รูเซีย"
ทุกๆอย่าง สับสนอลหม่านไปหมด แม้กระทั่งม้าที่ลากรถนั่นมา ซึ่งเป็นงานของผมจะต้องไปเอาวิญญาณคนในนั้นออกจากร่า งซะ ว่าแล้วก็ชักดาบออกมา เตรียมตัวเป็น "ยมฑูต" !!!!..